Over schrijven, lezen, kijken en herinneren
Een van mijn favoriete scènes uit de filmgeschiedenis zit aan het eind van Jacques Tati’s Les vacances de monsieur Hulot. Als na alles wat er is gebeurd bijna iedereen zich afkeert van de hoofdrolspeler, zit monsieur Hulot in zijn eentje op het strand. Een paar meter verderop speelt een groepje kinderen. Monsieur Hulot, Tati zelf, … Beeldrijm 9: Tativille verder lezen
De herinnering van een knijper tussen vrouwenlippen kan mij weemoedig stemmen – maar wat kan dat niet. Een lijn met wasgoed, een mouwloos huishoudschort met bloemenmotief, mijn moeder die met ketels kokend water sjouwt. Haar driftige bewegingen boven het wasbord, de opgestroopte mouwen, de gefluisterde belofte van zomerwarmte. De damp die opstijgt uit de tobbe … Beeldrijm 8: Zwart-wit verder lezen
Stilte. Een vacuüm waaruit elk geluid is verdwenen. Zelfs de zee, ja zelfs de zee, houdt de adem in. Zwijgen is des schrijvers droom. En nachtmerrie. Soms ben ik de woorden moe en zou ik het liefst verdwijnen. Maar zonder tekst geen schrijver. Hij bestaat alleen in taal. En dan komen de eerste regendruppels. Aangerend over het strand. … Beeldrijm 7: De kunst van het verdwijnen verder lezen
Het is de plaats waar twee wanden of muren aan elkaar vastzitten. De meetkundige figuur gevormd door twee rechte lijnen met hetzelfde beginpunt. De hoek. De uitdrukking Het hoekje omgaan, in de betekenis van sterven, zou komen uit de scheepvaart. Als een boot met bemanning het zeegat uitvoer en voor de achterblijvers op de kade … Beeldrijm 6: Krulhoek verder lezen
Een miezerig straaltje, dat was alles wat er voor ons op de eerste verdieping overbleef van het daglicht dat door het dakraam naar binnen viel en op zijn weg naar beneden veel van zijn intensiteit verloor. In dat clair-obscur van het trappenhuis bespraken onze moeders hangend over de trapleuning de dingen van de dag. Met … Beeldrijm 5: Het geheugen als pop-up museum verder lezen