Aftellen (1): The Beach Boys – God only knows

God only knows. Of hoe een monumentaal nummer toch intiem en teder kan zijn. Met wat mij betreft een directe lijn van Bach naar Brian.

Ik ben eerlijk gezegd blij dat mijn lijstje erop zit en doe er verder het zwijgen toe. Laat de muziek voor zich spreken.

Dat 2017 u maar alles mag brengen wat u wenst.

 

En voor de liefhebbers twee fascinerende video’s van de originele studio opnamesessies:

 

Aftellen (2): Prince – Purple rain

Vergeet alles wat ik in de afleveringen hiervoor heb gezegd. Gooi al die opmerkingen over schoonheid, troost en verzachten in de prullenbak. En vooral die over ingetogenheid. Zoals bij bijna alles wat Prince heeft gedaan slaan de wijzers hier ver in het rood. Dit is theatraal drama, ik geef het direct toe. Maar vergeet de associatie met die draak van een film, vergeet Prince zijn Liberace kant, en je hoort het, naar mijn mening, op een na mooiste nummer ooit gemaakt.

Ik houd van de eenvoud van het nummer. Vier akkoorden zijn het, meer niet. Vier prachtige akkoorden, telt u maar eens mee. Er doet een mooi filmpje de ronde op het web van de eerste live opname van Purple rain. Het was op 3 augustus 1983, in Minneapolis. Het nummer is nog under construction, kent een couplet dat er later uit is verwijderd en duurt 13 minuten. De vier akkoorden worden in het halfduister van het filmpje aangeslagen door de dan 19 jarige Wendy Melvoin, die dan haar debuut maakt in de band van Prince. Ze draagt een vreemd kort broekje en halverwege het nummer drukt Prince een zoen op haar wang. Zoekt u het filmpje maar eens op, het is een aandoenlijk gezicht.

Ik vond haar altijd zijn beste sidekick en betreurde het dat ze dat niet tot in de lengte der dagen is gebleven. Als de enige vrouw die niet voor hem viel. Kijkt u vanuit dat perspectief nog maar eens naar de video van Kiss, waarin haar mimiek en blik zoiets zegt als ‘lieve hemel, wat stel je je weer aan’. Maar dan vertederd, zoals een moeder dat zegt tegen haar kind.

De schoonheid van Purple rain zit hem ook in het feit dat het nummer zowel als gospel, blues en country & western is te typeren, de drie stamvaders die tezamen, als de drie primaire kleuren waaruit het hele kleurenspectrum ontspringt, alle popmuziek hebben voortgebracht die ooit is gemaakt. Purple rain overstijgt de grenzen van genres en versmelt witte en zwarte muziek. Over de hartverscheurende gitaarsolo hoef ik het verder denk ik niet te hebben, net zomin als over de vocale kwaliteiten van Prince.

Hoe indrukwekkend zijn live optredens ook waren, ik hield er nooit van hoe hij in zijn shows zijn nummers comprimeerde, inkortte tot een enkel couplet en refrein of aaneenreeg tot een medley, een potpourri. Daarmee deed hij zijn nummers geen recht, vond ik: iets teveel Las Vegas naar mijn smaak. Ik prefereerde de albumversies. Voor Purple rain geldt dat in het bijzonder vanwege de opmerkelijke en wonderschone coda, als het nummer eigenlijk al is afgelopen, ingespeeld door een violiste en twee cellisten. Een van hen is David Coleman is, de broer van Lisa Coleman, de pianiste van Prince en later de andere helft van Wendy & Lisa.

Laat de aanstekers dit keer in uw zak en luister.

 

Aftellen (3): U2 – Ordinary love

Ik moet bekennen dat ik ze wat was vergeten.  Het was al weer een flinke tijd geleden dat ze een album hadden uitgebracht en de echt goede nummers, die tijd lag nog verder achter ons. Het was de band van de megalomane stadionconcerten geworden en Bono was meer en meer dat irritante opdondertje geworden dat een messiascomplex koppelde aan een leven in de jetset.

Het was mijn zoon die ze weer onder mijn aandacht bracht: ere wie ere toekomt. Allereerst door kaartjes voor hun Innocence & Experience tour te kopen. Een fantastisch concert waar wij vorig jaar samen naartoe gingen en dat mijn mening over hen in een klap in de prullenbak deed belanden.

Ik had natuurlijk een ander nummer van hen kunnen kiezen – en eerlijk gezegd had ik dat eigenlijk ook gedaan. With or withou you vind ik het mooiste nummer dat ze hebben gemaakt en natuurlijk had het in mijn lijstje moeten staan.

Maar op het laatste moment koos ik voor deze akoestische live versie van Ordinary love.  Uit de Tonight show.  En er mogen niet twee nummers van dezelfde artiest in mijn top 10 staan. Het was wederom mijn zoon die mij het filmpje liet zien. Ademloos keken wij samen toe. Let u ook eens op Jimmy Fallon en Will Smith die, en dat is niet gespeeld, diep onder de indruk zijn. Net als The Roots.

Ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik houd het bij het kijken niet droog. Daarom op 3.

 

 

Aftellen (4): Coldplay – The scientist

Er is muziek die bij uitstek geschikt is om in de auto te beluisteren. En er zijn landschappen die gemaakt lijken te zijn om met muziek aan doorheen te rijden. Soms, als die twee dingen samen komen, kan er iets bijzonders gebeuren.

Het was aan het einde van een lange dag reizen over de Franse snelwegen. Op het moment dat de vermoeidheid van de reis en het verlangen naar de plek van bestemming elkaar vinden in een verstilde, dromerige gemoedstoestand. De E9 was bij Foix overgegaan in de N20 en wij reden richting Tarascon-sur-Ariège, op weg naar onze bestemming in de Pyreneeën. We draaiden een CD met nummers die ik daar thuis op had gebrand en de muziek vulde niet alleen de auto, maar lekte vanuit die luchtbel ook naar buiten, waar de klanken door het landschap aan de andere kant van de autoraampjes vloeiden.

Toen gebeurde het. Net op het moment dat de eerste pianoklanken uit de luidsprekers van onze auto kwamen, reden wij een tunnel in, een nieuwe tunnel, verlicht met een rij zeegroene lampjes aan weerszijden van de weg. Het was een wonderlijke symbiose, die beeld en geluid op dat moment aangingen. Een waarin niet alleen het geluid van de auto, maar ook de auto zelf leek te verdwijnen en wij gedragen door de muziek door de donkere tunnel zweefden, weg van elk besef van ruimte en tijd.

Daarom op nummer 4. De album versie. Vanwege het lange piano-intro. Zonder de overigens mooie videoclip. Doe uw ogen dicht en creëer uw eigen beelden.

 

Aftellen (5): David Bowie – Word on a wing

De artiest met het mooiste oeuvre is zonder enige twijfel David Bowie. Punt.

De vraag was dan ook niet of hij in mijn lijstje zou moeten staan maar met welk nummer. Bij zoveel keus weegt vooral dat wat niet gekozen wordt zwaar. Maar ach, het is maar een lijstje. Een gezelschapsspelletje in de dagen rond kerst en nieuwjaar.

Maar toch.

De keus is uiteindelijk gevallen op Word on a wing. Waarom? Omdat Station to station misschien wel de mooiste lp is die ooit is gemaakt. En Word on a wing het beste in de lijn van mijn lijstje past.

En vanwege die ene strofe, die paar maten die ik zo hartverscheurend mooi vind. Sweet name, you’re born once again for me.  Wat ik overigens tot de entree van het web decennia lang voor Sweet dame you’re home once again for me gehouden heb. En wat ik, als er niemand bij is, stiekem nog steeds zing.

Daarom, ja.