Beeldrijm 7: De kunst van het verdwijnen

DSCF9070_pe-1600

Stilte. Een vacuüm waaruit elk geluid is verdwenen. Zelfs de zee, ja zelfs de zee, houdt de adem in.

Zwijgen is des schrijvers droom. En nachtmerrie.

Soms ben ik de woorden moe en zou ik het liefst verdwijnen. Maar zonder tekst geen schrijver. Hij bestaat alleen in taal.

En dan komen de eerste regendruppels. Aangerend over het strand.

O, er soms eens niet te zijn. Voor even maar. Niet denken, niet reflecteren, zwijgen. Geen woorden, geen distantie, geen taal.

De kunst van het verdwijnen. Slechts nu en de natuur. Om woordeloos te ondergaan.

Maar dan toch weer dat beeld. Van onzichtbare kindervoetjes. Roffelend over het zand.

(Een Beeldrijm begint met een foto van Ray van Schaffelaar, waarop een tekst van mij reageert. Klik hier voor alle afleveringen in de reeks.)

Stilte (2)

Hij is weer terug, de stilte. Verdwenen is de ritmische puls van mijn hartslag, het zuchten in mijn oor. Wat het was? Ik weet het niet. Maar het zou me niet verbazen als het geluid over een zekere tijd weer terug is. Tot die tijd verroer ik mij niet, houd me stil en geniet.

Stilte

Ik merkte het aan het begin van de zomer voor het eerst op. Daarna verdween het een aantal weken, maar sinds kort is het er weer. Een pulserend ruisen in mijn rechteroor. Op het ritme van mijn hartslag. Op dit moment overstemd door de ventilator van mijn pc en het tapdansen van mijn vingers op het toetsenbord. Zoals het meestal verdwijnt in de geluiden van de dag. Maar als ik lees, stil zit te werken, of wanneer ik in bed lig, dan hoor ik het. Mijn eigen, kleine orkaan Gustav. De stilte is geëvacueerd.