Van jonge helden, de dingen die voorbij gaan (11)

Er zijn sporten waarbij de eisen van de discipline een bepaald menstype selecteren. Survival of the fittest. Evolutie op overzichtelijke schaal. Soms gaat dat mechanisme verder dan fysieke eigenschappen en lijken de succesvolle atleten ook op andere punten op elkaar.

Hoogspringen is daar misschien wel het mooiste voorbeeld van. De atleten die op dit onderdeel uitblinken hebben niet alleen het lange, slanke postuur met de extreem lange benen gemeen, maar ook het ietwat flegmatische karakter, de trage bewegingen en dromerige blik. Vooral in de jaren zeventig en tachtig leken de beoefenaars van deze discipline uit een en dezelfde familie te komen. Dietmar Mögenburg, Patrick Sjöberg, onze eigen Ruud Wielart, Dwight Stones. Mooie, lange, slanke jongens die met trage bewegingen het haar uit het gezicht streken en even traag over grote hoogten zweefden, om daarna in stille afzondering hun trainingsbroek weer over hun eindeloze benen te trekken.

Misschien was Dwight Stones wel de aartsvader van dit mensenras. Hij behoorde van 1972 tot 1984 tot de beste van de wereld, verbeterde driemaal het wereldrecord, deed driemaal mee aan de Olympische Spelen en hield daar twee bronzen medailles aan over.

Ergens in die periode zag ik hem op tv, ik schat dat het zo in het midden van de jaren zeventig is geweest. Natuurlijk had ik hem voordien al vaker gezien en kende ik zijn naam, faam en prestaties. Maar die avond in mijn ouderlijk huis in Amsterdam-West maakte hij een onuitwisbare indruk op de veertienjarige jongen die ik was. Dat kwam niet eens door zijn prestatie, maar door de kleding die hij aanhad. Hij droeg bij die wedstrijd namelijk niet het gebruikelijke shirtje met de naam van een sponsor, land of atletiekvereniging, maar een met een afbeelding van Mickey Mouse. ‘Cool’ was niet een woord dat wij al kenden of gebruikten, midden jaren zeventig, maar ik denk nu dat het wel precies die eigenschap was die ik bewonderde en met Dwight Stones en zijn Mickey Mouse shirt verbond.

Het korte fragment heeft destijds zo’n indruk op mij gemaakt dat ik in de jaren daarna niet alleen op zoek ben gegaan naar een shirt met Mickey Mouse, maar ook in de decennia die volgden dat beeld nooit uit mijn hoofd heb kunnen zetten. Waar ik als adolescent op zoek ging naar dat shirt, ging ik later als oudere man op het web op zoek naar dat fragment, dat beeld van die blonde hoogspringer met zijn lange benen en zijn bijzondere kledingkeuze. Heel lang leverde die zoektocht niets op. Ik vond informatie genoeg over Dwight Stones en evenzoveel foto’s en een aantal filmpjes. Maar niet die ene.

Tot vorige week. Toen ik, vraag me niet waarom, weer eens ‘Dwight Stones’ in het zoekveld van mijn browser typte en na doorklikken en doorklikken opeens op een klein fotootje stuitte. Het was geen t-shirt dat hij droeg, als op het beeld dat ik in mijn herinnering had bewaard, maar een mouwloos atletiekshirt. Maar wel een met Mickey Mouse.

De wondere wereld van het web, van de herinnering en van de ziel van een veertienjarige jongen uit Amsterdam-West. Overigens duurde het tot 1979, voordat ik mijn Mickey Mouse t-shirt vond. Dwight Stones is tegenwoordig 61 en commentator bij de atletiekwedstrijden voor Amerikaanse televisiestations. En ik, ik speur het web af naar schimmen uit het verleden.

Dwight StonesMickey Mouse

Advertenties

Een gedachte over “Van jonge helden, de dingen die voorbij gaan (11)

  1. Mooi stukje René! Het shirt herinner ik me nog wel. De herinneringen en beweegredenen van je niet. Inmiddels nu wel… Ger

    Verstuurd vanaf mijn iPhone

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s