Van jonge helden, de dingen die voorbij gaan (10)

Soms blijf ik ’s avonds nog wat hangen voor de tv en kom dan vanzelf bij de Tonight Show terecht. Zag daar laatst een optreden van Joey Badass en was diep onder de indruk. Hij werd begeleid door een DJ, een zanger met de naam BJ the Chicago Kid en door die fantastische huisband The Roots. Like me, heette het nummer.
Vertelde het de volgende dag tegen mijn zoon. Hij kende hem al. Volgt hem al twee jaar en is een groot fan. Ze zijn even oud, Joey en hij.
We keken samen naar een video van het optreden op YouTube.
‘Eigenlijk Old Skool,’ zei hij.
‘Daar houd ik wel van.’
‘Dat weet ik.’

Old Skool.
Het was in 1982. Oktober 1982. Het kraakpand Lucky Luyk, een Jugendstilpand in het Museumkwartier, was ontruimd. Of weer gekraakt. Of voor een tweede keer ontruimd. In ieder geval was het oorlog in Amsterdam. Pantservoertuigen reden door de straten van Zuid, er werd gegooid met stenen, rook- en benzinebommen, in de Van Baerlestraat ging lijn 10 in vlammen op en voor het eerst sinds de Tweede Wereldoorlog kondigde een burgemeester de noodtoestand af.

Ik ging die avond met mijn vriendin B. naar een concert in de Flora, waar Palais Schaumburg optrad met Kurtis Blow in het voorprogramma.
Palais Schaumburg was een Duitse band rond kunststudenten Holger Hiller en Thomas Fehlmann. Ze hadden een indie hit met het nummer Wir bauen eine neue Stadt. Hoekige, springerige muziek was het. Dadaïstisch en kunstzinnig. Geënt op de Duitse expressionistische traditie van het interbellum. Art Farty? O ja, ongetwijfeld.
Kurtis Blow was de eerste rapper met een contract bij een groot label en had een hit gescoord met The Breaks, waarvan meer dan een half miljoen exemplaren waren verkocht.
Een vreemde line up, achteraf. Neue Deutsche Welle meets hiphop zonder tanden. Die avond zag ik dat echter anders.

Het was de eerste keer dat ik een rapper live aan het werk zag. Kurtis Blow vond ik fascinerend, maar regelrecht sensationeel vond ik dat wat zijn DJ deed. Hij stond op een soort balkon of entresol schuin boven het podium, achter twee draaitafels waaruit hij mixend en scratchend de meest vette ritmes toverde. Davy DMX, heette hij. Of David Reeves, volgens zijn paspoort.
Van het optreden van Palais Schaumburg herinner ik mij veel minder. Springerig. Hoekig. Arty. Maar herinner ik mij dat echt?

Wir bauen eine Neue Stadt. ’s Avonds laat fietste ik met B. achterop tussen de brandende hopen en resten van barricades rond het Museumplein door. Het was een decor dat versmolt met de ritmes van Davy DMX en tot een opwindende soundtrack werd die ik een paar jaar later zou terughoren in het werk van RunDMC en Public Enemy. Bring the Noise. Prophets of Rage. Black Steel In The Hour Of Chaos. Louder than a Bomb.

We klikten weer op Play en luisterden nog een keer naar de coole swing van de soepel rappende Joey Badass. Sterke tekst. Jazzy geluid. Snufje reggae.
‘Hij is goed, hè,’ zei zoonlief.
‘Zeker.’

Ik was 20. Even oud als Joey Badass. En mijn zoon.

Holger Hiller is tegenwoordig leraar Engels in Berlijn. Thomas Fehlmann maakt deel uit van The Orb en is nog steeds actief in de Duitse Techno-scene. Kurtis Blow is in de here en treedt tegenwoordig op als hiphop predikant. David Reeves produceerde ondermeer werk van RunDMC en trad in 2013 op met Public Enemy op Glastonbury.

B. is tegenwoordig casting director.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s