Assepoester

Het natuur- en recreatiegebiedje achter mijn huis waar ik mijn rondjes jog, ging het afgelopen weekend, net als de rest van Nederland, gehuld in een sprookjesachtig wit en glinsterend gewaad. Vandaag was de betovering verbroken en was het weer zo mooi of lelijk als altijd. Ik rende over de zompige paden en het doorweekte gras. De bomen stonden er met lege handen en er hing een grijze nevel boven de velden die geen licht doorliet. Het deed me denken aan een meisje dat één avond lang in de schijnwerpers had mogen staan en nu weer tot haar muizig bestaan was veroordeeld. Slechts in de slootjes lag nog een vliesdun laagje viezig ijs. Als een klontertje mascara in een hoekje van haar oog.

sprookje

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s