Tas

Een astronaute is tijdens een ruimtewandeling bij het ruimtestation ISS, terwijl ze bezig was met een kleine reparatie, een tas met gereedschap verloren. Hij glipte uit haar hand en zweefde de ruimte in.
Kijk, dat vind ik nu mooi nieuws. Ik zie het voor me: zo’n grote, rode tas met ‘Dirk’ erop. Of een Big Shopper. Sierlijk en sereen zwevend door het heelal.
Ik hoop voor haar en de andere bewoners van het station dat ze nog een reservesetje hadden. Geloof dat mij dat zou kunnen overkomen. Net een vitale bout van het ruimtevaartschip losgedraaid en dan zweeft mijn gereedschap weg. Alleen nog een blikopener en een nagelschaartje in huis.
Even Houston bellen.

plastic-bag-two

Tasje

Ik meen dat het de rekstok was. Een van de atleten had zojuist bovenmenselijke prestaties geleverd waar ik met ontzag en ongeloof naar had zitten kijken. Nauwelijks aangedaan door zijn inspanningen schreed hij naar een bankje, om daar het oordeel van de jury af te wachten. Op gezicht noch torso was een zweetdruppeltje te zien; slechts een lichte blos kleurde zijn wangen. In zich zelf gekeerd staarde hij voor zich uit en begon met langzame bewegingen de zwachtels van zijn polsen te wikkelen. Hij boog voorover, pakte een plastic tasje onder de bank vandaan en stopte daar de zwachtels in. ‘Lee’ stond erop. En opeens zat daar weer een jongen van misschien net twintig.

Schaduwspits

Het was gisteren, wat later op de avond. Toen ik al die fijne voetballers weer voorbij zag komen. Fabregas, Iniesta, Nasri, Alex (nee, niet de ex-PSV’er, maar die van Fenerbahçe). Het gebeurde in de wedstrijd tussen Olympique Marseille en Besiktas. In het Stade Vélodrome trok een speler van Marseille een sprintje langs de rechter zijlijn van het veld. Hij passeerde één man, een tweede en gaf een schot dat rakelings over de lat ging. Tenminste, dat geloof ik. Ik weet het niet zeker. Mijn aandacht werd namelijk getrokken door een plastic zakje dat door de lucht zweefde. Terwijl de speler op volle snelheid lag en zich van zijn tegenstanders ontdeed, zweefde het moeiteloos een aantal meters hoger achter hem aan. Gegrepen door welke raadselachtige wind in het Stade Vélodrome volgde het zijn spoor? Alsof het geen enkel moeite kostte, zo gleed het door de lucht. Lichtvoetig, snel en sierlijk. Onverstoorbaar. Volkomen in balans. Zijn naamgenoot in American Beauty degraderend tot edelkitsch.
‘Kopen dat zakje,’ SMS-te ik diezelfde avond nog naar Ajax-directeur Van Geel.

plastic-zakje.jpg

Gelooft u mij niet? Kijk zelf.