Zoonlief is inmiddels 13, maar in 1999, toen wij het Singer Museum in Laren bezochten, was hij 4. Uit het gebruik van de uitdrukking ‘in mijn blootje’ had hij destijds afgeleid dat ‘blootje’ een zelfstandig naamwoord was (zonder uiteraard die term te kennen) dat zoveel betekende als ‘een lichaam zonder kleren aan’. Een woord waar je ‘mijn’ voor kon zetten, maar ook ‘het’ of ‘een’. Het was een tentoonstelling van het werk van Jan Sluyters die wij die zondagmiddag bezochten. We vonden zijn schilderijen alle drie mooi en slenterden tevreden en enthousiast door het museum. Op een gegeven moment liep zoon als eerste van ons drieën de volgende zaal in, keek om zich heen, wees op een doek en zei luid: ‘Kijk, nog een blootje.’ Sindsdien ben ik een vurig pleitbezorger voor het vervangen van de term ‘een naakt’ door het mooie ‘een blootje’.
Daar moest ik aan denken toen hij dit weekend voor school een beschouwing moest schrijven over een schilderij van Vincent van Gogh. Hij had er echt zijn best op gedaan en zijn stukje verraste me. En toch schemerde door zijn woorden nog steeds het ‘blootje’.
Gelukkig maar. Ben benieuwd hoe lang dat nog zal duren.

De vrouw zat nog steeds voor het televisietoestel, ook toen de laatste beelden al lang in een witte sneeuw waren verdwenen. Haar blik scheerde over het apparaat heen, naar de tuindeuren en nog weer verder, de donkere nacht in. Alsof er iemand op haar schouder tikte, zo keerde ze plotseling terug, van wie weet waar, naar de huiskamer, die ze vervolgens opnam alsof ze hem voor de eerste keer in haar leven zag. Ze zuchtte diep, duwde zich omhoog uit de sofa en liep naar de ramen die uitkeken op de achtertuin. Ze keek nog een laatste keer naar buiten, de duisternis in, en sloot toen de gordijnen. Een voor een knipte ze de lichten uit; alleen bij het dressoir bleef ze even staan. Ze pakte het zilveren fotolijstje in haar ene hand en streek er met de wijsvinger van haar andere een dun laagje stof af, een gebaar dat ook een liefkozing had kunnen zijn.
‘Ik weet niet van wie hij het heeft,’ verzuchtte ze tegen het portretje van de man met een enigszins droeve glimlach. ‘Van mij in ieder geval niet.’ Ze zette het lijstje terug op het dressoir. ‘En van jou evenmin, Claus.’