Tag Archive

Nee, dan onze papaver. Ooit als zaad gekregen beschildert zij elk jaar onze tuin met zwermen lichtpaarse toetsen. Dit jaar is zij, vrijgevochten als ze is, uit de ommuringen van onze achtertuin gebroken. Zag haar zonnebaden tegen het muurtje van een schuur, ergens in de straat. In het strookje zand tussen twee stoeptegels. En naast ons voorwiel in een parkeerhaventje verderop. Streetwise en onbezorgd. Dat zou onze roos nooit durven. Die blijft staan waar ze staat en alleen bij het zien van de papaver al slaat ze met blozende wangen de ogen naar beneden. ‘En dan de taal die zij uitslaat,’ fluistert ze zacht.

Het is zo’n 12 jaar geleden, denk ik. Volgens mij werden de zogenaamde David Austin rozen toen net populair in Nederland. En ik moet zeggen dat ze ook prachtig waren, op papier.
Ik bestelde een brochure die mij vanuit Engeland werd toegezonden. Uren kon ik daar in bladeren. A Shropshire lad, Charles Rennie Mackintosh, Chaucer, Fair Bianca, Katrhryn Morley, Lochinvar, Queen of Sweden, Scarborough Fair, Constance Spry. Ik verlustigde mij aan de foto’s en de namen, werd er hebberig van, wilde ze allemaal en kocht er uiteindelijk drie.
Ik moet zeggen dat ik het boek beter vond. De bladeren raakten snel aangetast, de stelen waren slap en behoefden ondersteuning en de bloemen, ach, de bloemen waren prachtig, voor een dag. Steeds hoorde ik de opmerking van een vriend van mij in mijn hoofd, die zei dat-ie het maar verfrommelde zakdoekjes vond.
En zo verdwenen ze weer uit onze tuin, mijn David Austin rozen, hoewel ik hun namen soms nog steeds voor mij uit fluisterde op een bewolkte dag: Charles Rennie Mackintosh, Chaucer, Constance Spry.
Dit voorjaar konden wij de verleiding niet weerstaan en probeerden het nog een keer. Met één struik, dit maal. De keus viel op een Heritage. ‘A flower of delicate shell-like beauty,’ volgens de catalogus. ‘The blooms are of perfect, cupped formation (…) a very soft, clear pink at the centre, while the outer petals are almost white.’ En dan de geur, die heeft ‘a beautiful fragrance, with overtones of fruit, honey and carnation on a myrrh background.’
De bloem is zeker niet onaardig, al begint-ie al te verwelken als-ie goed en wel open is. En de geur? Ik zou het niet weten. Ik moet met mijn rug op de grond gaan liggen om mijn neus bij de bloem te krijgen. Maar dit keer geef ik  haar de tijd, mijn nerveuze, lichtgeraakte juffertje, kouwtje bij elk kiertje tocht, huilbui bij elke stemverheffing, een verfrommeld zakdoekje in de hand.
En ach, anders hebben we altijd de foto’s nog.

Het is het matige voorjaar, ongetwijfeld. Of misschien speelt een gebrek aan tijd ook een rol. Nog bijna geen kans gezien om de tuin in te gaan. Om te knippen en te snoeien, te trekken en te rukken, te scheppen en te vegen, om de oude zooi van vorig jaar op te ruimen, kortom. Hij staat er vreselijk bij, de tuin. Verwaarloosd. De huiskamer na een feestje. Vuile glazen, de lucht van verschraald bier, asbakken vol peuken, ingetrapte toastjes in het tapijt.
Eindelijk een uurtje de tuin in. Even snel, tussen de andere dingen door. Weg met al die dode stengels en halfvergane bladeren. Knip, knip, knip gaat mijn snoeischaar. Weg die rommel van het vorig jaar. Nog even niet letten op al het onkruid, de paardebloemen en de zaailingen van de hop. Dat komt later wel, eerst met de snoeischaar in de aanslag mij een weg banen door de zooi.
Niets zo heerlijk als aan het eind van zo’n uurtje met de bezem het terras aanvegen. Whoesj, whoesj, whoesj, veeg ik mij een opgeruimd gevoel. Weg met die restjes winter. Ruim baan voor het voorjaar.
En dan, plosteling, op het achterste terras bij de schuur, de aanblik van de kerstboom, die daar ontdaan van al zijn takken al drie maanden lang lijdzaam staat te wachten. Een kale stam op een kruis, als een gevangene op zijn executie wachtend op mijn zaag.