You are currently browsing the tag archive for the 'troostlezen' tag.
Tweedehands boeken zijn als zwijgende mannen die uit gewoonte samengroepen in het schemerige licht van cafés, op banken van stadsparken, in stationsrestauraties: lange regenjassen, vettige kragen, een gezicht vol ezelsoren, en soms een naam of een opdracht op het schutblad – ergens de aansluiting gemist, maar waar? De ware Troostlezer zoekt graag hun gezelschap, op boekenmarkten, in antiquariaten, in rommelige souterrains, op vlooienmarkten, en vindt verlichting in het besnuffelen van rijen boeken, bepotelen van omslagen, bevingeren van bladzijden. Ook ik doe het graag. Nog steeds. Steeds meer zelfs. Vooral oude strips kan ik niet voorbijlopen, ik denk omdat zij nog meer dan gewoon proza de sporen dragen van het voorbijgaan van de tijd.
‘And how are you?’ said Winnie the Pooh.
‘Not very how,’ he said, ‘I don’t seem to have felt at all how for a long time.’
Soms, als ik als Troostlezer weer naar de boeken van A.A. Milne grijp, slaag ik erin om het gevoel op te roepen dat mij in mijn kinderjaren overviel als ik regels als de bovenstaande las.
Als kind kon ik niet tegen de zwartgalligheid van Iejoor. Zijn donkere wereldbeeld beklemde me, zijn cynisme voelde ik als een bedreiging. Ik huiverde als het verhaal zich verplaatste naar dat sombere plekje van het bos, ‘a Gloomy Place’, ‘a thistly corner of the forest’, waar de oude, grijze ezel zijn distels eet en de condition humaine overdenkt.
>lees verder
Ziek. De koelte van de slaapkamer. Kussens in de rug. De steeds weer herhaalde nieuwsberichten van dalende beurskoersen als een verre, verre mantra op de radio. De werkelijkheid, maar niet hier. Een glas limonade, een pakje zakdoekjes en een stapel stripboeken: dat is mijn, koortsige, werkelijkheid.
De stapels stripboeken die ik bij gelegenheden als deze tevoorschijn haal, stammen uit wat ik de Gouden Eeuw van het stripverhaal noem. De periode tussen ruwweg 1950 en 1970. De tijd waarin van de hand van Belgische en Franse scenaristen en illustratoren het ene na het andere meesterwerk verscheen. Kuifje, Blake & Mortimer, Michel Vaillant, Asterix, Buck Danny, Lucky Luke, Robbedoes, Rik Ringers. Helden wier avonturen mij, als een madeleine met lindebloesemthee, nog steeds zonder omwegen terugbrengen naar mijn kindertijd, een periode die, hoe vreemd dat ook mag klinken voor iemand die in 1961 is geboren, eveneens van 1950 tot 1970 loopt.
‘Inbraak in Panthéon door geheime klokkenmakers,’ zo kopte de NRC. Leden van de culturele guerillabeweging Untergunther hebben kans gezien een jaar lang in het Panthéon in Parijs in te breken, in een zolderruimte een werkplaats in te richten en de achttiende-eeuwse klok van het Panthéon te repareren. Zonder dat iemand het al die tijd in de gaten had. Ze besloten het uiteindelijk toch maar te vertellen, omdat ze wilden uitleggen hoe de klok moest worden opgewonden.
Untergunther blijt deel uit te maken van UX, een ondergrondse kunstenaarsbeweging die vanaf begin jaren negentig in het geheim Frans erfgoed restaureert en illegaal lezingen, concerten en voorstellingen organiseert. Zo ontdekte de politie in 2004 een bioscoop, compleet met bar, in een van de catacomben van Parijs, diep onder de Seine. Toen zij een dag later terugkwamen, was alle apparatuur weggehaald en lag er alleen nog een briefje: ‘Don’t try to find us.’
Soms is de werkelijkheid nog betoverender dan een avonturenroman. De Bende van de Zwarte Hand meets De Slinger van Foucault.
Ik had het bijna onder het kopje Troostlezen gepubliceerd.
> Website van Untergunther
> Artikel in Timesonline
> Artikel in nrcnext
Le voci della sera
‘Dromen komen nooit uit, en zodra we zien dat ze verbrijzeld zijn, begrijpen we opeens dat de grootste vreugden van ons leven buiten de werkelijkheid liggen. Zodra we zien dat onze dromen verbrijzeld zijn, worden we verscheurd door heimwee naar de tijd dat ze nog in ons gloeiden. Ons levenslot bestaat uit deze wisselwerking tussen hoop en heimwee.’
Aan het woord is hier Natalia Ginzburg, de grote kleine schrijfster uit Italië.
Hoop en heimwee. Zijn dat misschien de twee polen waardoor de Troostlezer beurtelings aangetrokken wordt? En maken die dat wij de ene keer vluchten naar vertroosting biedende avonturen, de ‘vreugden die buiten de werkelijkheid liggen’, en de andere keer leniging zoeken in gedeelde weemoed?
> lees verder
Aardige jongens
De Troostlezer verwelkomt een mooie verkoudheid als een goede vriend. Niet gedoucht, slobbertrui, hoekje van de bank, zakdoeken, thee met koekjes, en Patrick Modiano, de perfecte schrijver voor een lichte verhoging.
Waarom? Laten we om te beginnen vaststellen dat voor de Troostlezer kenmerken als stijl, schoonheid, montage of regie geen rol spelen. Althans, voor eventjes niet. Moeiteloos schakelt hij over van pulp naar literatuur en vice versa, en van het ene register naar het andere.
> lees verder
Avonturen in de Stille Zuidzee
Het heeft iets aandoenlijks, al die resultaten die de zoekopdracht ‘Bob Evers’ heden ten dage nog steeds op het internet oplevert. Al die sites van volwassen mannen die de boeken van Willy van der Heide als onderwerp hebben. Iets aandoenlijks – en iets treurigs tegelijk. Het geeft maar weer eens aan hoe populair de avonturen van Jan Prins, Arie Roos en Bob Evers waren en zijn, bij jongens van boven de veertig.
> lees verder
Er zijn mensen die troost zoeken en vinden in hun koelkast of keukenlade. In koekjes, chocola, popcorn, ijs. In mateloos schransen van calorierijk voedsel, zoetigheden, verkeerde dingen. Is er een evolutionaire grondslag voor dit gedrag? Vast wel. Ik weet niet of het vaker voorkomt in de herfst dan in andere jaargetijden, maar het zou een ietwat luxueuze uitspatting kunnen zijn van de neiging om een vetlaagje te kweken voor mindere tijden.
Ikzelf heb er niet zo’n last van. Maar als de dagen korter worden, de temperatuur daalt en de regen tegen de ramen vlaagt, krijg ik wel de neiging om literair te snaaien. Om troost te zoeken in het lezen van bepaalde boeken. Altijd dezelfde. Onverzadigbaar. Kuifje, Bob Evers, Winnie-The-Pooh, Patrick Modiano. Maar ook Natalia Ginzburg, Jules Verne, Blake & Mortimer en natuurlijk Nescio. Troostlezen. Ben vast niet de enige die daar last van heeft.
