René Snoek - schrijven, redigeren, schrijfcursussen » natuur

Hertenquota

René Snoek — Tue, 31 Jan 2012 20:27:47 +0000

Vanmiddag een wandeling gemaakt door de Amsterdamse Waterleidingduinen. We parkeerden de auto bij De Zilk en liepen door het licht golvende savannelandschap. Met de wind in het gezicht en de zon op de achterkant van onze benen.
Een duin bracht ons op 23 meter hoogte, vanwaar we de zee probeerden te zien. Verder dan het Best Western Palace Hotel aan de boulevard van Zandvoort kwamen we niet.
Wel zagen we een paar handenvol damherten en een vos. Het deed me denken aan het nieuwsbericht dat ik ‘s ochtends op de radio had gehoord. Dat de provincie Utrecht everzwijnen en damherten gaat weren. Afschieten zodra ze de provinciegrens zijn gepasseerd.
Edelherten zouden wel welkom zijn. Dat wil zeggen, 200 exemplaren mogen de provincie binnen. Daarna gaan de grenzen dicht.
Terwijl we terugliepen naar de auto vroeg ik me af of hier nu de animal cops voor zouden worden ingezet.

Jan Sluijters

René Snoek — Wed, 14 Dec 2011 11:34:13 +0000

Gisteravond met veel plezier naar Close Up gekeken. Over de schilder Jan Sluijters. Ik heb wel eens eerder over hem geschreven hier. Kijk graag naar zijn werk. Gisteravond moest ik denken aan de column die ik een paar maanden geleden voor Buitenleven heb geschreven. Een blootje. Over Jan Sluijters. En over mijn zoon. En over schapen en blote vrouwen, maar dat klinkt zo vreemd.

Klik hier om de column Een blootje te lezen.

Schepijs

René Snoek — Sun, 09 Jan 2011 20:30:30 +0000

Winter in Nederland: schaatsen op tv. Ik maak een wandeling bij mij achter door de Middelpolder. Zon, wind, een restje vorst. Vogels kruipen bij elkaar. Hier de meeuwen, daar de waterhoenders, op een ander perceel de ganzen, zelfs de eenden en smienten zitten niet bij elkaar.
Segregatie in de natuur.
Hier en daar ligt nog een dun laagje ijs op de vaart. Alsof je er met een lepel zo een mooie krul vanaf kan scheppen. De zon zakt langzaam achter de bomen. De wind voert hockeygeluiden mee: een stick, een bal tegen de plank, een kreet.
Dat, en het beeld van blozende wangen.
En een meisjesdij met kippenvel.

Kerst-ommetje

René Snoek — Sat, 25 Dec 2010 10:15:38 +0000

Het is een kleine traditie geworden bij ons thuis – en ik houd wel van tradities. Zeker met Kerst. Op Tweede Kerstdag maken wij na het ontbijt een wandeling. En daarna gaan we ’s middags naar de film. Het is een prettig soort traditie, vind ik. Niet alleen omdat het lekker is om even de neus buiten de deur te steken, frisse lucht in te ademen en het lichaam in beweging te zetten, maar ook omdat het niet zoveel om het lijf heeft. De meeste tradities rond deze dagen zijn namelijk tamelijk zwaar en serieus van aard. Ik vind het prettig om daar iets lichts en onbeduidends tegenover te zetten. Voor de balans, zullen we maar zeggen.
De wandeling die wij maken moet daarom niet al te veel om het lijf hebben. Niets spectaculairs. Een ommetje zonder veel pretenties. Dat kan ik u overigens echt aanraden, en niet alleen met Kerst. Een wandeling over lange, rechte paden waar eigenlijk niets te zien valt. Je kunt je gedachten dan zo lekker de vrije loop laten en je aandacht laten rondzwerven. Soms wordt je dan opeens getroffen door de schoonheid van een beeld dat je al ontelbare malen moet hebben gezien. Een weide met een sloot die zich dan ineens tonen als een groen vlak met daarin een glanzende, met bibberige hand getrokken, kwikzilveren streep. En aan weerszijden daarvan, om het te vervolmaken, een tweetal zwanen in perfecte symmetrie. Mooi is dat.
>lees verder

Vreemd

René Snoek — Thu, 21 Oct 2010 11:11:15 +0000

Het wijkje waar ik woon grenst aan een klein natuur- en recreatiegebied. Een gebied van kleine poldertjes, een slingerende dijk, een paar boerderijen, wat vogels en wat vee. Een stukje natuur omzoomd door de hoogbouw van de stad, de Arena en de kerktorens van Ouderkerk aan de Amstel. Een vestzak rust en ruimte – voor zover dat mogelijk is in een vestzak, natuurlijk.
Van de week fietste ik er ’s ochtends vroeg doorheen. Het had geregend die nacht en boven een weiland hing een nevelsliert van misschien een meter hoog. Je ziet dat wel vaker in de herfst. Plotseling viel mijn oog op een haas die op zijn achterpoten zittend, rechtop, met zijn hals gestrekt en zijn voorpootjes hangend voor zijn borst, boven het gras uitstak.
Mooi gezicht was dat.
Het grijze hazenlijfje in de nevelwolk. Zijn oogjes turend naar iets, maar wat? Gespannen en ontspannen tegelijk.
Ik fietste door, probeerde zo lang mogelijk naar hem te kijken – en toen opeens dacht ik: hoe zou het met Adèle zijn?
Vreemd was dat.
Het een had niets met het andere te maken.
Maar die vreemde associaties, die grillige paardensprongen van je geest, zijn vaak de leukste.
Hoe zou het trouwens echt met haar zijn? Al lange tijd niets meer over haar gehoord. Van haar ook niet. Ik hoop dat het haar goed gaat. En dat zij ons snel weer trakteert op haar stemgeluid.
Een paar minuten later schoof een donkere wolk over mij heen. Het begon te regenen en ik werd kletsnat.
Kijk, dat had nu wel alles met het voorgaande te maken.
En was ook een stuk minder leuk.

Lekker belangrijk

René Snoek — Wed, 10 Feb 2010 13:06:35 +0000

Ik begrijp niets van de knieval voor het populisme die politici in het klimaatdebat nu plotseling maken. En van de gretigheid waarmee journalisten op diezelfde politici inhakken evenmin. Angst. Angst en opportunisme, anders kan ik het niet verklaren. Nederland loopt niet voor 55, maar voor 26% onder water. God, wat hunker ik naar een politicus die zegt dat 26% hem meer dan genoeg lijkt. Of nog liever een reactie in de stijl van mijn zoon: ‘Lekker belangrijk.’
Op mijn stem zou hij of zij kunnen rekenen.

Natuurlijk (3)

René Snoek — Mon, 08 Feb 2010 20:27:57 +0000

Vorige week zondag joggte ik samen met zoonlief een rondje door het natuurgebied achter onze wijk. Het was wit. Er lag nog sneeuw en ijs en substanties die daartussen het midden hielden. U hoort het al: een liefhebber van de winter ben ik niet. Maar om doorheen te rennen was het een bekoorlijk landschap, ik kan niet anders zeggen. Zeker wanneer je het doet samen met je zoon. Al neem ik dan ook met een industrieterrein genoegen.
Halverwege ons rondje zagen we bij een slootje een reiger staan. Zoals ze meestal doen, reigers. Ik vraag me altijd af of zij iets zien dat ik niet zie, of dat ze simpel van geest naar een morsig slootje staan te staren. Of om met Louis van Gaal te spreken: ‘Ben ik nu zo slim of ben jij nu zo dom.’ Maar met deze reiger was toch wel iets bijzonders aan de hand: hij was wit, witter dan alle sneeuw en ijs om ons heen. Ik wees mijn zoon erop die zijn schouders ophaalde en zei: ‘Dat zijn ze toch altijd.’
Thuisgekomen was ik het beest eerlijk gezegd al weer vergeten. U hoort het al: een echte vogelaar ben ik niet. Maar afgelopen zondag hoorde ik Koos van Zomeren in zijn column op de radio iets zeggen over een sneeuwwitte Zilverreiger en toen schoot hij me weer te binnen, de vogel die ik had gezien. Ik zocht op internet naar een plaatje van de Zilverreiger en verdomd, het was hem echt. Schijnt tamelijk zeldzaam te zijn. Wat met terugwerkende kracht ons rondje iets bijzonders gaf.
Afgelopen zondag rende ik hetzelfde rondje, maar van de Zilverreiger nu geen spoor. Bleef wel zitten met de vraag waarom ze het dier nu de naam Zilverreiger hebben gegeven. Die lijkt me nu echt veel meer geschikt voor zijn grijze soortgenoot.

Natuurlijk (2)

René Snoek — Sun, 22 Nov 2009 19:34:28 +0000

Op een herfststige zondagochtend een wandeling in het Amsterdamse Bos. Lekker weer, mooi licht, fel gekleurde bladeren, veel volk. Niets mis mee, met zo’n ommetje, zonder pretenties. Dat kan niet gezegd worden van dit stadspark: zoals bijna overal ontbreken ook hier de Schotse hooglanders niet. ‘Houd 25 meter afstand,’ meldt het bordje bij de ingang van dit stukje bos. Zal niet meevallen in dit gebiedje van postzegel formaat. De runderen zelf trekken zich er in ieder geval niets van aan. De wandelaars ook niet. Ik heb er al vaker over geschreven en blijf het potsierlijk vinden. ’Hoeveel van die beesten lopen er eigenlijk rond in dit achtertuintje van een ambitieuze stadsdeelraadbestuurder?’ vroeg ik mij in 2005 af. Hier waren het er in ieder geval veel. Net als het aantal Schotse uitwerpselen. Dat leverde nog koddige taferelen op doordat zij voor een groot deel schuil gingen onder het kleurrijke bladertapijt. Zag overal wandelaars in zondagse kleren de schoenen aan het gras afvegen. Moest toen opeens weer aan onze ooievaars denken. Het blijft vreemd gesteld met de natuur in Nederland.

Natuurlijk

René Snoek — Thu, 19 Nov 2009 11:16:43 +0000

Het blijft vreemd gesteld met de natuur in Nederland. Sinds het voorjaar van 2008 hebben wij ooievaars in ons nieuwbouwwijkje aan de rand van Amstelveen. Ze kwamen met z’n tweeën en streken neer op een grasveldje in de schaduw van een flatgebouw. Ze deden niet veel. Of eigenlijk deden ze niets. Zelfs het bewegingloos en geduldig wachten op een wallekant van een reiger leken ze niet te kunnen opbrengen. Soms nam een van de twee plaats op een lantaarnpaal, dat was al.
Op een zeker moment was een van de twee verdwenen. De achtergebleven ooievaar stond nu in zijn eentje in het grasperkje, waar hij soms het gezelschap van een reiger zocht. Tegennatuurlijk, vonden wij – en had die ooievaar niet altijd al iets van een potloodventer in een smoezelige regenjas gehad?
Ergens in de zomer van 2009 stonden er plotseling drie. In het zelfde perkje bij het zelfde flatgebouw; de lantaarnpaal leek zijn aantrekkingskracht te hebben verloren. Wij vroegen ons af hoe het nu precies zat met deze ménage à trois. Was er sprake van een echtpaar? Was een van hen de nakomeling van de andere twee? Broeden hadden we ze nooit zien doen. Dat wat daaraan voorafgaat evenmin. Ook was er geen enkel uiterlijk teken dat erop wees dat een van hen jonger was dan de andere twee.
Ik had mij sinds hun verschijnen in de wijk afgevraagd of ooievaars niet moesten trekken. Zo stond het me toch echt bij, dacht ik. Een paar weken geleden las ik in de column van Koos van Zomeren dat er inmiddels een grote populatie ooievaars in ons land is die dat niet meer doet. Het gaat hier om vogels die het product zijn van het broedprogramma dat in de jaren zeventig is gestart. Omdat het dier toen zo goed als verdwenen was in Nederland. Ik begrijp ze nu iets beter, onze ooievaars.
Laatst, op een mooie herfstzondag, stond ik voor onze tuindeuren en keek naar buiten. Na een tijdje zag ik hen, met z’n drieën, hoog in de lucht. Ze vlogen een rondje, een kleine rondje, met een doorsnede van niet meer dan dertig meter. Enigszins stuntelig vlogen ze achter elkaar aan. Wat wankel in de vleugels, als een klein kind dat voor het eerst zonder zijwieltjes fietst. Ik stelde me voor hoe een van hen plotseling een kriebel had gekregen en met zijn vleugels was gaan wapperen, als in een opwelling vanuit een al lang vergeten instinct. En hoe ze straks weer op het grasperkje zouden staan, dicht op elkaar, een blos op de wangen. ‘Wel apart, dat vliegen,’ begint de een. ‘Moest er even aan wennen, maar niet onprettig,’ zegt de ander. ”t Is weer eens wat anders,’ voegt de derde eraan toe.

Herfst (2)

René Snoek — Thu, 23 Oct 2008 12:32:20 +0000

Ik maakte vanmiddag een kleine wandeling door het poldertje bij ons achter. De zon stond laag en waaierde met royaal gebaar het licht over het landschap uit. Er stond een harde wind, harder dan ik had gedacht. De rietpluimen bogen. Het wateroppervlak rilde genotzuchtig. En ondertussen werkten ganzen hun dagelijks portie gras naar binnen. Bagger lag op de slootkanten uitgespreid. Ik zag hier en daar een mee omhoog gekomen zoetwatermossel. Gekraakt en leeggeroofd door een vogel. Eentje was bijna net zo groot als mijn hand. Met opengespreide schelp stak hij als een parelmoeren vlinder uit de zwarte bagger. Handen omhoog of ik schiet. Animal planet in de polder. Het spektakel ligt soms om de hoek.