René Snoek - schrijven, redigeren, schrijfcursussen » muziek

Stemmen (3)

René Snoek — Fri, 10 Feb 2012 18:41:10 +0000

Soms stuit je op zo’n stem. Zag hem in een gastrol in het hiphop collectief Wretch 32, maar solo vind ik hem nog veel mooier. Josh Kumra. Op zijn website mag je de track gratis downloaden. Meteen doen!

Van jonge helden, de dingen die voorbij gaan (9)

René Snoek — Wed, 11 Jan 2012 13:17:47 +0000

Het is niet onopgemerkt voorbijgegaan, maar erg veel luister is het nu ook weer niet bijgezet. Ik heb het over de 65e verjaardag van David Bowie, die afgelopen zondag plaatsvond. Ligt het aan mij of lijkt zijn reputatie wat af te kalven? Er wordt tegenwoordig getwijfeld over de importantie van zijn bijdrage aan de popmuziek, zo lijkt het. Naar mijn smaak kunnen we die, zo lang we onze aandacht richten op de jaren zeventig en de laatste 25 jaar van zijn carrière vergeten, nooit overschatten.
Met tal van anderen vroeg ik mij bij zijn 65e verjaardag af wat zijn beste nummer is. Dan blijkt weer eens hoeveel moois Bowie ons heeft nagelaten. Space oddity, Changes, Life on Mars, Starman, Ziggy Stardust, Jean Genie, Diamond Dogs, Rebel Rebel, Young Americans, Fame, Heroes, Sound and Vision. Mijn favoriete album was en is nog steeds Station to Station, een elpee die de overgang markeert van de Amerikaanse soul van Young Americans naar de Europese elektronica van Low. Zes nummers maar, telt Station to Station, maar wel zes nummers waarin de creativiteit van Bowie samengebald en onversneden tot een absoluut hoogtepunt komt.
Station to Station, Golden Years, Word on a Wing, TVC 15, Stay en Wild is the Wind. Ik vind ze alles zes fantastisch, maar als ik dan toch één nummer moet kiezen dat ik tot Bowie’s Beste Nummer kroon, dan is het Golden Years.
Al was het alleen maar om het tv-optreden dat ik op YouTube vond. Het komt uit het programma Soul Train. Soms zagen we in Nederland daarvan een fragment langskomen in Top Pop. Kijken naar Soul Train voelde bijna als het bijwonen van een antropologisch veldonderzoek. De studio vol donkere Amerikanen, met hun grote Afro’s, hun kleding, hun muziek en hun manier van dansen: exotischer dan dat kon het niet worden, bezien vanuit een Amsterdamse huiskamer in de eerste helft van de jaren zeventig. En te midden daarvan The Thin White Duke himself.
Dunner en witter dan ooit.
Wat overigens niet alleen door de omgeving kwam, maar ook door zijn eigen verslaving aan cocaïne.

It takes a clover and one bee

René Snoek — Fri, 06 Jan 2012 20:09:31 +0000

Alles wat nodig is,
Is een meisje, een jurkje
En een gitaar.

Rumer has it (2)

René Snoek — Mon, 07 Feb 2011 19:26:40 +0000

Nou vooruit, nog eentje dan.

Rumer has it

René Snoek — Thu, 27 Jan 2011 12:17:57 +0000

In mijn hoedanigheid als morgenster stuitte ik op dit juweeltje. In de vroege uren van de ochtend. Zwervend over het web. Bij de onvolprezen Jools Holland – waarom hebben wij niet een dergelijk serieus muziekprogramma op tv? Hoezo Caro Emerald? Wat Voice of Holland? Rumer has it.

2010

René Snoek — Wed, 05 Jan 2011 10:39:18 +0000

Nog even over 2010. Op 1 januari van dat jaar stierf zangeres Lhasa de Sela. Kort daarvoor, op 30 november en 3 december, schreef ik over haar. ‘Kijk en luister,’ schreef ik, ‘en laat u betoveren door haar stem.’ Pas op 31 december van het vorig jaar las ik dat zij overleden was. Ik had dat een jaarlang niet geweten. Zo grepen de eerste en de laatste dag van het jaar op een merkwaardige wijze in elkaar.

Van jonge helden, de dingen die voorbij gaan (8)

René Snoek — Thu, 07 Oct 2010 11:11:48 +0000

Het was een overzichtelijke tijd, de eerste helft van de jaren zeventig. Voor een jongen uit Amsterdam-West althans. In huis stond de radio aan en een keer in de week kwam TopPop op tv. Je kunt dat schraal noemen, of eenzijdig, maar ik was er op dat moment tevreden mee. Nog wel tenminste. Niet veel later zou alles anders zijn.
Volgens de bronnen verscheen Make me smile in 1975; ik had het zelf een paar jaar eerder gedacht. Maar veel verschil maakt het niet: 1972 of 1975, ik zit in de huiskamer op een ribfluwelen bank tv te kijken en Ad Visser presenteert TopPop, wat hij trouwens zou blijven doen, ook toen de bank en ik al lang uit de huiskamer verdwenen waren.
Er waren twee redenen waarom Steve Harley’s Make me smile een grote indruk op mij maakten. In de eerste plaats was er de wijze waarop Steve Harley zong, al is dat niet het juiste woord voor de manier waarop hij de tekst voordroeg. Ik heb altijd een zwak gehad voor zangers met een laid back, lijzig, ja temerig stemgeluid. Steve Harley was de overtreffende trap. Hij leek met tegenzin te zingen, liet onder protest de woorden uit zijn mond komen. Net te laat, net te langzaam. Naast de noten, achter de tel.
Maar er was nog iets anders. Nog meer indruk dan de zang maakten de vier tellen complete stilte na elk refrein. Vier tellen die eindeloos lang leken te duren, waarin de spanning werd opgedreven en ik in onze huiskamer in Amsterdam-West mijn adem inhield. Ik. Op de bank. Kopje koffie op tafel. Sprits erbij. Mijn moeder sluit de gordijnen. Mijn vader gaapt. Vier tellen. Als een tegendraads protest, een muzikale vondst, of gewoon uit ballorigheid, waarna het liedje, met evenveel tegenzin en even dralend en dreinerig als de zang weer verder ging.
Het waren de vier spannendste tellen uit de geschiedenis van de popmuziek. Voor een jongen uit Amsterdam-West althans. Te vergelijken met het stuk 4’33″ van John Cage, waarin de componist de uitvoerend pianist 4 minuten en 33 seconden lang niets laat doen. Vier tellen, waarna ze allebei, jongen en popmuziek, nooit meer dezelfde zouden zijn.

Stemmen (2)

René Snoek — Thu, 03 Dec 2009 09:35:34 +0000

Maar goed, over Lhasa de Sela dus. Ik kwam met haar in aanraking door het duet met Stuart Staples dat ik een paar dagen geleden plaatste. Een merkwaardige carrière heeft ze doorgemaakt. Zal dat hier niet allemaal oprakelen. Googelt u maar even op haar naam, dan wordt haar hele doopceel in een tel gelicht. Of doe dat niet en kijk gewoon. Kijk en luister. En laat u betoveren door haar stem.

Geloven

René Snoek — Thu, 03 Dec 2009 08:59:11 +0000

Met Ramses Shaffy heb ik nooit echt iets gehad. In de jaren zestig was hij te springerig en te ongrijpbaar om voor mij als kind te begrijpen. Toen ik dat op latere leeftijd wel kon, vond ik dat er niet zo heel veel te begrijpen was. Dinsdagavond zat ik een tijdje in de auto en hoorde op de radio zijn muziek langskomen. Tijdens het nummer ‘We zullen doorgaan’ kwamen er zinnen uit mijn herinneringen bovendrijven als ‘het graan heeft de orkaan doorstaan om door te gaan’, maar hoe ik ook wachtte, ik hoorde ze niet. Pas toen zich bij die zinnen het potsierlijke ‘tot we aan het gaatje zijn’ voegde, realiseerde ik mij dat zij afkomstig waren uit de parodie op het liedje die André van Duin ooit had gemaakt. Terwijl ik door het donker reed, bedacht ik dat ze goed beschouwd niet zo heel veel van elkaar verschilden, de serieus bedoelde regels en de parodie.
Misschien is het enige verschil tussen de twee wel het geloof. Veel dingen zijn slechts serieus te nemen zolang je erin gelooft. Dat geldt zeker niet alleen voor religie, maar ook voor kunst, sport, werk, liefde en sex. Zodra je er enige afstand tot neemt, dan krijgt het iets potsierlijks. En misschien is dat dan wel weer het wezen en de wezenlijke functie van humor: het perspectief van de ongelovige. Voor wie niets heilig is.
Zijn liedjes appelleerden succesvol aan onze behoefte om te geloven, besloot ik mijn autorit. Daar is niet zo heel veel mis mee. Maar ik zie het toch ook graag onderuit gehaald, op zijn tijd.

Stemmen

René Snoek — Mon, 30 Nov 2009 21:17:00 +0000

Stuart Staples kennen we als de zanger van Tindersticks. Het duet This leaving feeling komt van zijn solo CD Leaving songs uit 2006. Ik ben gek op zijn stem. De zangeres heet Lhasa de Sela, over haar later meer. Maar haar stem, ik ben er weg van. Luister zelf maar eens.