You are currently browsing the tag archive for the 'meisje' tag.
Nogmaals een voorbeeld. Ten bewijze van de schoonheid van imperfectie.
Imperfectie? Ja, imperfectie. Of de filmster teruggebracht tot een meisje.
In het Amsterdam-West van begin zeventiger jaren waren het geen filmsterren die mijn jongenshart op hol deden slaan. De films die ik zag werden bevolkt door tekenfilmfiguren of mannen als Old Shatterhand en Winnetou. Mijn zes jaar oudere broer bewaarde ook al geen foto’s van Brigitte Bardot of Claudia Cardinale – of in ieder geval niet op een plaats die ik dan wist te vinden – en mijn vader evenmin. Misschien is het ook wel tekenend voor de tijd en het milieu dat mijn heldinnen uit Engelse sitcoms stamden.
De eerste actrice die mijn hart stal was Paula Wilcox, die in de populaire serie Man about the house de rol speelde van Chrissy. Ze was naast Jo het serieuze, meer intelligente meisje van de twee, bij wie Robin (Richard O’Sullivan) een serie lang vergeefse pogingen doet om haar te verleiden.
De tweede actrice, Yootha Joyce, kwam uit dezelfde serie. Ze was Mildred Roper, een rol die zij ook in de spin-off George & Mildred zou blijven spelen. Hoewel Yootha Joyce (1927) eigenlijk veel te oud was om voor mij als jong knaapje een idool te zijn, bezat zij eigenschappen waar ik gevoelig voor bleek. Ik wist hen toen niet te benoemen, maar herken nu een combinatie van sensualiteit, hardheid en snedigheid. Een working class Marlene Dietrich, is misschien een goede typering voor haar.
Wendy Richard werd in de Nederlandse huiskamers beroemd door haar rol van Miss Brahms in de serie Are you being served. Ze speelde een kruising tussen een vamp en een girl next door, in een serie die bol stond van de sexuele toespelingen en grappen. Later zou ze 21 jaar lang de rol van Pauline Fowler spelen in de soap Eastenders.
Een groter succes dan het in 1977 eindigende Man about the house heeft Paula Wilcox nooit gekend. Yootha Joyce stierf op 24 augustus 1980 ten gevolge van een aangetaste lever. Wendy Richard tenslotte, stierf afgelopen week aan kanker. Ze is 65 jaar geworden.
Het natuur- en recreatiegebiedje achter mijn huis waar ik mijn rondjes jog, ging het afgelopen weekend, net als de rest van Nederland, gehuld in een sprookjesachtig wit en glinsterend gewaad. Vandaag was de betovering verbroken en was het weer zo mooi of lelijk als altijd. Ik rende over de zompige paden en het doorweekte gras. De bomen stonden er met lege handen en er hing een grijze nevel boven de velden die geen licht doorliet. Het deed me denken aan een meisje dat één avond lang in de schijnwerpers had mogen staan en nu weer tot haar muizig bestaan was veroordeeld. Slechts in de slootjes lag nog een vliesdun laagje viezig ijs. Als een klontertje mascara in een hoekje van haar oog.
Sportevenementen als de Olympische Spelen zijn slecht voor mij, mijn werk, mijn gestel en mijn gezin. Als ik eenmaal begin met kijken kan ik moeilijk stoppen – en eigenlijk wil ik dat ook helemaal niet. Ik wil alles zien. Onversneden. Onaangelengd. The Full Monty. Van gewichtheffen tot synchroonspringen en van tafeltennis tot dressuur. Mijn eerste Olympische verliefdheid heb ik ook al onder de leden: zwemster Femke Heemskerk heeft mijn hart gestolen, maar daarover later meer.
>lees verder
Het was toen ik laatst de film A good woman op televisie zag. Op een doordeweekse avond. Bij de BBC of de BRT, dat weet ik niet meer. De film zelf stelde niet zoveel voor. Het decor van het Italiaanse Amalfi was mooi, de oneliners van Oscar Wilde, op wiens Lady Windermere’s fan de film was gebaseerd, waren witty, maar kijken naar de film (en blijven kijken) deed ik toch vooral vanwege de aanwezigheid van Scarlett Johansson daarin.
Misschien kwam het wel juist doordat de film zo weinig bijzonder was en kabbelend voorbij trok. Misschien wel juist doordat er zo weinig te zien was, zag ik waar de schoonheid van Scarlett Johansson ‘m nu precies in zit.
Laat ik u verklappen dat die in haar neus zit. Die is goed beschouwd te groot. En te bollig aan het uiteinde.
Maar het is juist die onvolmaaktheid die ontroert, kwetsbaar maakt en mooi.
In mijn ogen dan.
