Lezen en vergeten

Ik lees 25 boeken per jaar. Dat is geen stelregel of voornemen, maar het gemiddelde waar ik na jaren van bijhouden op uitkom. Is dat veel? Het is ongetwijfeld meer dan de meesten, maar minder dan ik zou willen. Het is soms leuk om die lijstjes door mijn vingers te laten gaan. Wat las ik in 2002? En in 2005? Vroeger noteerde ik niet alleen wat ik las, maar ook wat ik ervan vond. Zo lees ik dat er wat mij betreft flink gesneden had mogen worden in het geneuzel van de hoofdpersonen in Richard Yates’ Revolutionary Road. Daar kan ik me nog wel iets van herinneren, ja. En And when did you last see your father? van Blake Morrison vond ik vooral sentimenteel. ‘En die citaten hadden er natuurlijk uit gemoeten,’ zo besluit ik mijn notitie. Welke citaten waren dat? Ik pak het boek uit de kast en sla het erop na. Die uit de gedichten, denk ik. Wat herinner ik me nog maar weinig van het boek. En van al die andere in mijn kast. Ik lees er 25 per jaar, maar hoeveel vergeet ik er in diezelfde periode weer?

Lijstjes (2)

2007
Beste boek: Fado Alexandrino, van Antonio Lobo Antunes
Mooiste liedje: Saturday waits, van Loney Dear
Beste voetballer: Cesc Fabregas
Beste film: The Diving Bell and the Butterfly
Beste tv-programma: Ricky Gervais’ Extra’s
Mooiste plek: Serra del Montsant
Niet gedaan: naar Control gaan
Hoeveel betaald voor In Rainbows: niets
Ongemak: tennisarm
Hoogtepunt: liggend op de bank in donkere huiskamer naar Lost in translation gekeken
Dieptepunt: Ajax

Lijstjes

Het werkt aanstekelijk, vindt u niet? Wat zou mijn Top 10 zijn? Ceremony van Joy Division natuurlijk, maar ook God only knows van The Beach Boys. When love breaks down van Prefab Sprout moet ook een plaatsje krijgen, net als Yellow van Coldplay. Iets van Bowie natuurlijk. Starman? Station to station? Can’t we still be friends, het origineel van Todd Rundgren, moet er ook zeker in. Fake plastic trees van Radiohead. Roxy Music, mijn lijstje kan niet zonder Roxy Music. Laten we Virginia plain maar doen. Lou Reed moet er ook in, maar met welk nummer? Komt eerder in aanmerking voor een oeuvreprijs. Doe dan maar Sunday morning. Of Pale blue eyes. Of toch maar Walk on the wild side? Mag eigenlijk niet ontbreken. En Echo & The Bunnymen dan? Ian McCullough wil ik er in hebben. Killing Moon maar. Maar ook iets vlinderlichts van Burt Bacharach en Dione Warwick! Walk on by? Hopin’ & Wishin’? Eentje moet er zeker in. En Harry Nilsson? Everybody’s talking moet erin, net als Raspberry barret van Prince. En een nummer van de debuutelpee van Elvis Costello, maakt me niet uit welke. Iets van Van Morrisson natuurlijk. En Joni Mitchell, wil ik er ook in hebben. Maybe, van Oasis, The 15th van Wire, I don’t mind van The Buzzcocks, This charming man van The Smiths. En Tinseltown in the rain, van The Blue Nile? Here’s where the story ends van The Sundays? The Ramones? Op hoeveel zit ik nu eigenlijk?