Al dwalend over het web stuitte ik zo maar op een aardig fotootje. Passanten die er voor mij waren langsgekomen hadden berichtjes achtergelaten. Een van hen, met de nickname Jehazet, had geschreven: ‘De bunkers als vakantieverblijf spelen een belangrijke rol in de roman Poste restante van René Snoek.’
Zo is het maar net, Jehazet. Maar zo’n mooi fotootje als deze had ik er nog niet eerder van gezien.
Mijn vriend die, zoals gezegd, onder vele andere dingen een talentvol fotograaf is, heeft een boek uitgebracht. Mooie foto’s. Mooi boek. En eenvoudig te bestellen. Ik heb d’r zelf ook nog een paar woordjes aan bijgedragen. Of doe ik met die laatste opmerking het effect van mijn gloedvolle aanprijzingen weer te niet? Kijk en oordeel zelf.
Bent u al ge-streetviewd? Is de googlemobiel al bij u langs geweest? Bij mij wel. Al hebben ze ons straatje overgeslagen. Ik vind het een fascinerend project. Fascinerend en belachelijk tegelijk. Doet me erg denken aan de film Fitzcarraldo, van Werner Herzog. Of aan het boek Het meten van de wereld van Daniel Kehlmann. Ik weet zeker dat wij over een zekere tijd met eenzelfde verwondering naar dit in beeld brengen van de wereld zullen kijken. Hoop dat een schrijver daar dan een mooi boek van zal maken. Over hoe de googlemobiel naar de uithoeken van de wereld trekt om ook daar elke stoffige straat en onverharde landweg in beeld te brengen. Hoe hij op de ene plaats met gejuich wordt ontvangen, terwijl hij ergens anders op een bernbom stuit.
Ach, we moeten toch wat doen nu we eenmaal hier zijn. Het houdt ons van de straat – of nee, dat juist niet.
Nogmaals een voorbeeld. Ten bewijze van de schoonheid van imperfectie.
Imperfectie? Ja, imperfectie. Of de filmster teruggebracht tot een meisje.
Mijn vriend is, onder vele andere dingen, een talentvol fotograaf. Ik verbaas me over zijn ogen, die andere dingen zien dan ik. Ik herken ze wel, maar pas als ze zijn vastgelegd.
Vroeger zag je wel eens een goochelaar op tv die mensen horloges, portefeuilles of stropdassen ontvreemde. Zonder dat ze er erg in hadden. Een handdruk, een arm om de schouder en in een oogwenk was het weg. Zo steelt hij de beelden van de werkelijkheid. Die staat erbij en kijkt ernaar. En denkt: ik wist niet eens dat ik het bezat.
Als ik zelf wel eens foto’s neem, dan ben ik altijd op zoek naar de beelden die al in mijn hoofd zitten. Ik hoef alleen nog de bijbehorende foto te vinden. Dat is een heel andere blik. De blik van een fantast. Die ziet wat hij wil zien.
De leugenaar en de dief. Partners in crime. Sinds 1974.
