De beste recensie van mijn boek vond ik vandaag. Op het weblog van Bibman, http://bibman.blogspot.com/. En dan doel ik met ‘beste’ natuurlijk niet op zijn oordeel over het boek, maar op zijn begrip van het boek. Het is voor het eerst dat ik het gevoel heb dat het boek door een recensent voor de volle 100% is begrepen. En dat begrip dan vervolgens ook nog eens helder weergegeven en juist geformuleerd. Kom daar eens om tegenwoordig, bij de gemiddelde recensent. Alsof een brief is aangekomen op het nooit vermelde, maar nochtans juiste adres. Misschien doe je het daar wel voor, schrijven. Misschien wel, ja.

‘Je lijkt op Gerard Joling.’
‘…?’
‘Maar dan zonder haarimplantaat.’
‘Zullen we het weer over mijn boek hebben?’

‘Ik vind die kraag wel meevallen. Het is eerder m’n blik die wat vreemd is.’
‘Zo kijk je als je het ergens niet mee eens bent.’
‘…?’
‘Zoals nu, nu doe je het weer.’
‘Vind jij hem niet vreemd, dan?’
‘Ik niet. Ik ben er wel mee vertrouwd.’

Schrijven is wat een schrijver het liefste doet. Anders was hij geen schrijver geworden. Na het beëindigen van het ene boek wil hij het liefst met een volgend beginnen. En alles wat daar tussen komt is hinderlijk. Maar sommige dingen zijn minder hinderlijk dan andere. En er zijn hinderlijke dingen die best prettig zijn. Van op de voorpagina van Het Parool staan gaat zelfs een schrijver wat gemakkelijker zitten.
‘Je kraag zit raar,’ zegt vrouw, ‘ik vind het geen goede foto, je kraag zit echt heel raar.’
Met beide benen op de grond. Als dat nog nodig was.

Lees het artikel

Nou ja, vooruit. Nog één voorproefje dan.

Het eerste hoofdstuk.

‘Het was op de dag dat God zelf zijn levenswerk van een naam voorzag. Met wollige, witte letters schreef hij hem op het hemelsblauwe doek, onder het voortbrengen van het zacht brommende geluid van een vlieg, gevangen tussen de vitrage en het raam van het zomerhuisje. We lagen in de kom van een duin, op onze rug in het warme zand, schermden met een hand onze ogen af tegen de zon en keken toe hoe de letters aan de wolkenloze hemel verschenen, een voor een, met sierlijke rondingen: Lexington.’
>lees verder

Binnenwerk gezien. Zag er mooi uit.

Flaptekst, bij wijze van sneak preview:

‘Tijdens zijn werk als tekstschrijver stuit Ludo op internet op een oude strandfoto. De foto maakt de herinnering wakker aan magische zomerweken uit zijn kindertijd toen hij samen met Sylvie de wereld ontdekte. Die vakantie van 1968 eindigde echter in een drama en Sylvie heeft hij daarna nooit meer gezien. Maar wat is er eigenlijk echt gebeurd in die zomer? Als hij Sylvie in een bioscoop tijdens een marathonvoorstelling van Heimat meent terug te zien, krijgt hij eindelijk de kans om het geheim van die ene paradijselijke vakantie te ontrafelen.
Op een betoverende, rustige toon weet Snoek herinneringen, fantasie, werkelijkheid, nuchterheid en humor samen te smelten tot een wonderlijk en ontroerend verhaal.’

Nog even geduld.