Van jonge helden, de dingen die voorbij gaan (9)

Posted on
1

Het is niet onopgemerkt voorbijgegaan, maar erg veel luister is het nu ook weer niet bijgezet. Ik heb het over de 65e verjaardag van David Bowie, die afgelopen zondag plaatsvond. Ligt het aan mij of lijkt zijn reputatie wat af te kalven? Er wordt tegenwoordig getwijfeld over de importantie van zijn bijdrage aan de popmuziek, zo lijkt het. Naar mijn smaak kunnen we die, zo lang we onze aandacht richten op de jaren zeventig en de laatste 25 jaar van zijn carrière vergeten, nooit overschatten.
Met tal van anderen vroeg ik mij bij zijn 65e verjaardag af wat zijn beste nummer is. Dan blijkt weer eens hoeveel moois Bowie ons heeft nagelaten. Space oddity, Changes, Life on Mars, Starman, Ziggy Stardust, Jean Genie, Diamond Dogs, Rebel Rebel, Young Americans, Fame, Heroes, Sound and Vision. Mijn favoriete album was en is nog steeds Station to Station, een elpee die de overgang markeert van de Amerikaanse soul van Young Americans naar de Europese elektronica van Low. Zes nummers maar, telt Station to Station, maar wel zes nummers waarin de creativiteit van Bowie samengebald en onversneden tot een absoluut hoogtepunt komt.
Station to Station, Golden Years, Word on a Wing, TVC 15, Stay en Wild is the Wind. Ik vind ze alles zes fantastisch, maar als ik dan toch één nummer moet kiezen dat ik tot Bowie’s Beste Nummer kroon, dan is het Golden Years.
Al was het alleen maar om het tv-optreden dat ik op YouTube vond. Het komt uit het programma Soul Train. Soms zagen we in Nederland daarvan een fragment langskomen in Top Pop. Kijken naar Soul Train voelde bijna als het bijwonen van een antropologisch veldonderzoek. De studio vol donkere Amerikanen, met hun grote Afro’s, hun kleding, hun muziek en hun manier van dansen: exotischer dan dat kon het niet worden, bezien vanuit een Amsterdamse huiskamer in de eerste helft van de jaren zeventig. En te midden daarvan The Thin White Duke himself.
Dunner en witter dan ooit.
Wat overigens niet alleen door de omgeving kwam, maar ook door zijn eigen verslaving aan cocaïne.

Goede bedoelingen

Posted on
Beantwoorden

Afgelopen weekend naar de tentoonstelling Amsterdam Nieuw-West ’50-’60 in het Stadsarchief Amsterdam geweest. Een fascinerende, vertederende en weemoedig stemmende tentoonstelling over de wijken Slotermeer, Geuzenveld, Slotervaart, Overtoomse Veld en Osdorp, die op basis van het Algemeen Uitbreidingsplan van Cornelis van Eesteren uit 1934 in de jaren vijftig en zestig werden gerealiseerd.

Toch hadden de makers van de tentoonstelling naar mijn smaak iets meer distantie tot het onderwerp moeten betrachten. En zich, anders dan de argeloze bezoeker, minder moeten laten meevoeren door vertedering en weemoed. Er valt wel iets meer over dit deel van Amsterdam te zeggen dan ‘Ook tegenwoordig is Nieuw-West nog steeds een bijzondere wijk’.

Aan de andere kant begrijp ik die emotie wel. Het is moeilijk om niet gegrepen te worden door de goede bedoelingen waarmee de wijken destijds werden ontworpen, gerealiseerd en bewoond. En stiekem te verlangen naar de naïviteit waarmee dat, bezien vanuit het perspectief van vandaag de dag, gepaard ging.

Lees verder

Trespassers W

Posted on
Beantwoorden

Wist u dat er per jaar 2000 keer een boete wordt gegeven op grond van artikel 461 van het Wetboek van Strafrecht?
Ik ook niet.
Ik las het in de boekenbijlage van de NRC van afgelopen vrijdag. Hierin besprak Guus Middag het boek Verboden aan te plakken van Jelle Leenes. Klonk als een leuk boekje, waarin de schrijver onder andere de wereld ontsluit die schuil gaat achter het bordopschrift ‘Verboden Toegang, Art. 461 Wetb.v.Strafr.’.

Ik moest daarbij denken aan het bordje der bordjes, de moeder aller bordjes: het bord met Trespassers W erop dat naast het huisje van Piglet staat.

Voor de liefhebbers:

The Piglet lived in a very grand house in the middle of a beech-tree, and the beech-tree was in the middle of the forest, and the Piglet lived in the middle of the house. Next to his house was a piece of broken board which had: “TRESPASSERS W” on it. When Christopher Robin asked the Piglet what it meant, he said it was his grandfather’s name, and had been in the family for a long time. Christopher Robin said you couldn’t be called Trespassers W, and Piglet said yes, you could, because his grandfather was, and it was short for Trespassers Will, which was short for Trespassers William. And his grandfather had had two names in case he lost one—Trespassers after an uncle, and William after Trespassers.
“I’ve got two names,” said Christopher Robin carelessly.
“Well, there you are, that proves it,” said Piglet.

Doekje

Posted on
Beantwoorden

Vanmorgen iets wonderlijks gezien in onze keuken. Op de rechterhelft van ons aanrecht lag het gele vaatdoekje. Tot zo ver niets bijzonders. Mijn vrouw had het gebruikt en achteloos laten vallen. En als door een wonderlijke speling van het lot of door goddelijke hand gestuurd (kiest u zelf welke verklaring u het best bevalt) had het de vorm van het werelddeel Afrika aangenomen. Het was van een terloopse en tegelijkertijd verpletterende schoonheid.
Hoe groot is de kans dat zoiets lukt? Het zal mij vast geen tweede keer meer overkomen. Een wonder dat ik één keer in mijn leven heb mogen aanschouwen. Heel even maar.
Want toen ik korte tijd later weer de keuken binnenkwam, hing het als vertrouwd en zielloos over de kraan.

Jan Sluijters

Posted on
Beantwoorden

Gisteravond met veel plezier naar Close Up gekeken. Over de schilder Jan Sluijters. Ik heb wel eens eerder over hem geschreven hier. Kijk graag naar zijn werk. Gisteravond moest ik denken aan de column die ik een paar maanden geleden voor Buitenleven heb geschreven. Een blootje. Over Jan Sluijters. En over mijn zoon. En over schapen en blote vrouwen, maar dat klinkt zo vreemd.

Klik hier om de column Een blootje te lezen.

Sapstroom

Posted on
Beantwoorden

Mijn vrouw kijkt uit naar de winter. Zij houdt van sneeuw en ijs, schaatsen en skiën.
Ik niet. Ik houd wel van de winter, hoor, dat is het niet. Maar de winter is voor mij de tijd van binnen. Van Sint en Kerst, dat wel, maar niet van wintersport.
Ik krijg juist de neiging om mij terug te trekken in mijn hol. Met een hoge stapel boeken en veel calorierijk comfort food: chocolade, appeltaart, stoofschotels, specerijen en dikke soepen.
‘Kan er niks aan doen,’ zeg ik tegen vrouwlief, ‘kijk maar naar de natuur, het is evolutionair bepaald.’
Zij heeft absoluut geen last van dit soort dingen. Krijgt juist zin om dingen aan te pakken en op te ruimen.
Zij zegt: ‘Zullen we het siergras afknippen, die verdroogde halmen waaien door de hele tuin.’
‘Zonde van het wintersilhouet,’ verzucht ik en nestel me in een hoekje van de bank.

Lees verder