René Snoek - schrijven, redigeren, schrijfcursussen

Stemmen (3)

René Snoek — Fri, 10 Feb 2012 18:41:10 +0000

Soms stuit je op zo’n stem. Zag hem in een gastrol in het hiphop collectief Wretch 32, maar solo vind ik hem nog veel mooier. Josh Kumra. Op zijn website mag je de track gratis downloaden. Meteen doen!

Technisch hart

René Snoek — Thu, 09 Feb 2012 14:16:19 +0000

(ANP) Een boze Johan Cruyff is vanmorgen de burelen van de Koninklijke Vereniging De Friesche Elf Steden binnengevallen. Cruyffs woede richtte zich met name op voorzitter Wiebe Wieling en zijn besluit om De Tocht voorlopig niet plaats te laten vinden.
‘Hun moeten de tocht weer teruggeven aan de schaatsers,’ aldus de voormalige stervoetballer, die overigens ontkende dat bij zijn actie harde woorden waren gevallen. ‘Ik ben niet uit op macht, maar er moet snel ingegrepen worden. Je hoopt altijd dat dat soort mensen uit zichzelf een stap opzij doen, om het zo maar te noemen. Want je ziet het steeds verder afglijden.’
Niet lang na Cruyffs entree was ook advocaat en voormalig profvoetballer Keje Molenaar ter plaatse. Hij deelde de verzamelde pers mede dat alle rayonhoofden met onmiddellijke ingang uit hun functie waren ontheven. De dagelijkse leiding binnen de Koninklijke Vereniging De Friesche Elf Steden ligt nu in handen van het zogenaamde technisch hart, bestaande uit Wim Jonk, Dennis Bergkamp en Tscheu la Ling. De eerste actie van dit illustere drietal zal bestaan uit de aanleg van een groot aantal kluunveldjes door heel Nederland.

Hertenquota

René Snoek — Tue, 31 Jan 2012 20:27:47 +0000

Vanmiddag een wandeling gemaakt door de Amsterdamse Waterleidingduinen. We parkeerden de auto bij De Zilk en liepen door het licht golvende savannelandschap. Met de wind in het gezicht en de zon op de achterkant van onze benen.
Een duin bracht ons op 23 meter hoogte, vanwaar we de zee probeerden te zien. Verder dan het Best Western Palace Hotel aan de boulevard van Zandvoort kwamen we niet.
Wel zagen we een paar handenvol damherten en een vos. Het deed me denken aan het nieuwsbericht dat ik ‘s ochtends op de radio had gehoord. Dat de provincie Utrecht everzwijnen en damherten gaat weren. Afschieten zodra ze de provinciegrens zijn gepasseerd.
Edelherten zouden wel welkom zijn. Dat wil zeggen, 200 exemplaren mogen de provincie binnen. Daarna gaan de grenzen dicht.
Terwijl we terugliepen naar de auto vroeg ik me af of hier nu de animal cops voor zouden worden ingezet.

Zondagsrust

René Snoek — Tue, 24 Jan 2012 09:56:22 +0000

Het waaide buiten. En soms regende het.
Vrouwlief deed mee aan de Tuinvogeltelling.
‘En?’ vroeg ik na een half uur.
‘Eén merel,’ zei ze.
Ik keek naar buiten.
‘Probeer het nog eens,’ zei ik.
‘En nu?’ vroeg ik na een tweede half uur.
‘Weer één merel.’
Ik keek naar buiten. Het waaide.
En soms regende het.

Kolen en staal

René Snoek — Sat, 21 Jan 2012 14:17:04 +0000

Gisteravond naar The Iron Lady geweest. Terwijl ik in het donker op het beginnen van de film zat te wachten, kwam Agnes Jongerius de zaal binnen. Samen met een drietal andere dames. Ze namen plaats op de rij achter mij. Was ik er door haar verschijning in het licht van de zaaldeur al bijna zeker van dat zij het was, haar karakteristieke stemgeluid schuin achter mij nam de laatste twijfel weg.
Ze zei niet veel, overigens. Minder dan de ietwat luidruchtige andere dames in ieder geval.
Ben benieuwd wat ze van de film vond. Vond er zelf niet veel aan.
Natuurlijk, Meryl Streep is indrukwekkend goed – maar indrukwekkend goed in wat eigenlijk? In het nadoen van Margaret Thatcher? O, zeker, daarvoor verdient zij, de stemcoach en de make-up afdeling alle lof. Maar volgens mij is het daar in het acteren of in het maken van een goede film niet om te doen.
Nee, waarin ik haar wel indrukwekkend vond, was het neerzetten van een oude vrouw die haar eerste, aarzelende schreden zet op het pad van de dementie. Dat was prachtig en ontroerend. Dat die oude vrouw Margaret Thatcher was, deed voor mij niet zo ter zake. Dat deel van de film, de biopic, liet mij koud en vond ik slecht gemaakt. Een haastige montage van een aantal belangrijke momenten in een leven, met een gemakzuchtig en oppervlakkig psychologisch sausje er als verklaring overheen.
En vooral de combinatie van de twee, de biopic en het portret van de oude vrouw, wilde maar geen film worden.
Ik had met alle plezier anderhalf uur naar Meryl Streep als oude vrouw gekeken. Geraakt, ontroerd en onder de indruk van hetgeen scenarist, regisseur en actrice mij voorschotelden.
En daar is het in een film wel om te doen.
Ben benieuwd hoe Agnes Jongerius daarover denkt.
Of zij voor vorm of inhoud kiest.

Slakkengang

René Snoek — Mon, 16 Jan 2012 18:26:27 +0000

Laatst fietsten mijn vrouw en ik vanuit ons huis in Amstelveen naar de overkant van het IJ. We zetten onze fiets neer in Durgergdam, het oude havendorpje aan de oude Zuiderzeedijk. In het rek bij de Oude Taveerne, met het vooruitzicht daar straks koffie te gaan drinken. Of warme chocolademelk met slagroom.
Durgerdam. Ik kom er graag in de winter. In de zomer is het me al snel te druk, maar buiten het seizoen is het er heerlijk. Een lint van houten huisjes, veel meer is het niet. Aan de voorkant kijken ze uit over het Buiten-IJ, aan de achterzijde over een poldertje met de naam Durgerdammer Die.
Het is er mooi, vind ik.
Ooit telde het dorpje een vloot van meer dan 75 botters waarmee ansjovis en haring werd gevangen, maar dat is lang geleden. De Zuiderzee is afgesloten, de botterhaven is een jachthaven geworden en met IJburg ligt Amsterdam een stukje dichterbij. Maar toch, zo heel veel veranderd is er ook niet. Zeker als je de andere kant op kijkt, over de weilanden van Waterland. Dat is het uitzicht dat ook die haringvissers zagen. Aarde en hemel geschilderd in dezelfde kleuren grijs met de horizon daar als niet meer dan een vage afscheiding tussen. ‘De stompe toren van Ransdorp in de verte,’ zoals Nescio honderd jaar geleden al schreef, ‘met de kleine huisjes er kleumerig en gering omheen.’
Gewapend met sjaal en muts en de handen diep in de zakken wandelden we over het dijkje tot aan het Kinselmeer en weer terug. Met op de heenweg wind in het gezicht en op de terugweg in de rug. Met aan de ene kant land en aan de andere kant water.
Simpeler kan het niet.
En mooier soms ook niet.

>lees verder

Van jonge helden, de dingen die voorbij gaan (9)

René Snoek — Wed, 11 Jan 2012 13:17:47 +0000

Het is niet onopgemerkt voorbijgegaan, maar erg veel luister is het nu ook weer niet bijgezet. Ik heb het over de 65e verjaardag van David Bowie, die afgelopen zondag plaatsvond. Ligt het aan mij of lijkt zijn reputatie wat af te kalven? Er wordt tegenwoordig getwijfeld over de importantie van zijn bijdrage aan de popmuziek, zo lijkt het. Naar mijn smaak kunnen we die, zo lang we onze aandacht richten op de jaren zeventig en de laatste 25 jaar van zijn carrière vergeten, nooit overschatten.
Met tal van anderen vroeg ik mij bij zijn 65e verjaardag af wat zijn beste nummer is. Dan blijkt weer eens hoeveel moois Bowie ons heeft nagelaten. Space oddity, Changes, Life on Mars, Starman, Ziggy Stardust, Jean Genie, Diamond Dogs, Rebel Rebel, Young Americans, Fame, Heroes, Sound and Vision. Mijn favoriete album was en is nog steeds Station to Station, een elpee die de overgang markeert van de Amerikaanse soul van Young Americans naar de Europese elektronica van Low. Zes nummers maar, telt Station to Station, maar wel zes nummers waarin de creativiteit van Bowie samengebald en onversneden tot een absoluut hoogtepunt komt.
Station to Station, Golden Years, Word on a Wing, TVC 15, Stay en Wild is the Wind. Ik vind ze alles zes fantastisch, maar als ik dan toch één nummer moet kiezen dat ik tot Bowie’s Beste Nummer kroon, dan is het Golden Years.
Al was het alleen maar om het tv-optreden dat ik op YouTube vond. Het komt uit het programma Soul Train. Soms zagen we in Nederland daarvan een fragment langskomen in Top Pop. Kijken naar Soul Train voelde bijna als het bijwonen van een antropologisch veldonderzoek. De studio vol donkere Amerikanen, met hun grote Afro’s, hun kleding, hun muziek en hun manier van dansen: exotischer dan dat kon het niet worden, bezien vanuit een Amsterdamse huiskamer in de eerste helft van de jaren zeventig. En te midden daarvan The Thin White Duke himself.
Dunner en witter dan ooit.
Wat overigens niet alleen door de omgeving kwam, maar ook door zijn eigen verslaving aan cocaïne.

Goede bedoelingen

René Snoek — Tue, 10 Jan 2012 12:05:47 +0000

Afgelopen weekend naar de tentoonstelling Amsterdam Nieuw-West ’50-’60 in het Stadsarchief Amsterdam geweest. Een fascinerende, vertederende en weemoedig stemmende tentoonstelling over de wijken Slotermeer, Geuzenveld, Slotervaart, Overtoomse Veld en Osdorp, die op basis van het Algemeen Uitbreidingsplan van Cornelis van Eesteren uit 1934 in de jaren vijftig en zestig werden gerealiseerd.

Toch hadden de makers van de tentoonstelling naar mijn smaak iets meer distantie tot het onderwerp moeten betrachten. En zich, anders dan de argeloze bezoeker, minder moeten laten meevoeren door vertedering en weemoed. Er valt wel iets meer over dit deel van Amsterdam te zeggen dan ‘Ook tegenwoordig is Nieuw-West nog steeds een bijzondere wijk’.

Aan de andere kant begrijp ik die emotie wel. Het is moeilijk om niet gegrepen te worden door de goede bedoelingen waarmee de wijken destijds werden ontworpen, gerealiseerd en bewoond. En stiekem te verlangen naar de naïviteit waarmee dat, bezien vanuit het perspectief van vandaag de dag, gepaard ging.

Lees verder

Trespassers W

René Snoek — Sun, 08 Jan 2012 20:25:23 +0000

Wist u dat er per jaar 2000 keer een boete wordt gegeven op grond van artikel 461 van het Wetboek van Strafrecht?
Ik ook niet.
Ik las het in de boekenbijlage van de NRC van afgelopen vrijdag. Hierin besprak Guus Middag het boek Verboden aan te plakken van Jelle Leenes. Klonk als een leuk boekje, waarin de schrijver onder andere de wereld ontsluit die schuil gaat achter het bordopschrift ‘Verboden Toegang, Art. 461 Wetb.v.Strafr.’.

Ik moest daarbij denken aan het bordje der bordjes, de moeder aller bordjes: het bord met Trespassers W erop dat naast het huisje van Piglet staat.

Voor de liefhebbers:

The Piglet lived in a very grand house in the middle of a beech-tree, and the beech-tree was in the middle of the forest, and the Piglet lived in the middle of the house. Next to his house was a piece of broken board which had: “TRESPASSERS W” on it. When Christopher Robin asked the Piglet what it meant, he said it was his grandfather’s name, and had been in the family for a long time. Christopher Robin said you couldn’t be called Trespassers W, and Piglet said yes, you could, because his grandfather was, and it was short for Trespassers Will, which was short for Trespassers William. And his grandfather had had two names in case he lost one—Trespassers after an uncle, and William after Trespassers.
“I’ve got two names,” said Christopher Robin carelessly.
“Well, there you are, that proves it,” said Piglet.

It takes a clover and one bee

René Snoek — Fri, 06 Jan 2012 20:09:31 +0000

Alles wat nodig is,
Is een meisje, een jurkje
En een gitaar.