René Snoek - schrijven, redigeren, schrijfcursussen

La Partita del Secolo

René Snoek — Wed, 23 May 2012 19:26:14 +0000

Tot een aantal jaren terug, toen ik nog niet aan de schoolvakanties was gebonden, kwam het vaak voor dat ik tijdens een EK of WK niet in Nederland was. Juni is een mooie maand om weg te gaan. Zeker als een naar psychose neigende toestand zich meester heeft gemaakt van ons land. Nu moet u niet denken dat ik niet van voetbal houd. Dat doe ik wel. Sterker nog, ik ben verslingerd aan het spelletje en als men mij vraagt wat ik wil worden als ik later groot ben, dan luidt mijn antwoord nog altijd ‘profvoetballer’, al wordt die vraag mij hoe langer hoe minder gesteld.
Het is niet alleen de gekte die tijdens een eindtoernooi bezit van ons land neemt die mij wegjaagt. Hoewel ik moet toegeven dat een zekere distantie geen kwaad kan, is het toch meer zo dat het toernooi in Nederland zo wordt overschaduwd door het wel en wee van Oranje, dat daarmee het zicht op de wedstrijden en het genieten van het voetbal je ontnomen wordt.

>lees verder

Niks is vaak het mooist

René Snoek — Tue, 15 May 2012 19:12:54 +0000

Soms besef je opeens weer hoe belangrijk de omgeving is waarin je woont. Ons huis staat aan de rand van Amstelveen. Op de fiets ben ik binnen een half uur in het hartje van Amsterdam, maar loop ik de straat uit, dan sta ik midden in een kleinschalig en open polderlandschap. Ik heb er elke dag plezier van. Ik ben het me alleen niet elke dag bewust. Maar laatst wel.
Het was een mooie dag. Zonnig. Met een flinke soeplepel voorjaar in de lucht. Ik was op weg naar een boerderij aan de Nesserlaan die boerenkaas verkoopt. Heerlijke kaas. Fantastische kaas. Hij wordt gemaakt op een boerderij in Oud Ade. Als u net als ik geen idee hebt waar dat ligt: tussen Roelofarendsveen en Leiden. Midden in het Groene Hart dus. Samen met wat andere producten wordt de kaas verkocht in een landwinkel achter de boerderij van de schoonouders, aan de rand van Amstelveen – en daar prijs ik me gelukkig mee.

>lees verder

Victorious youth

René Snoek — Tue, 24 Apr 2012 21:49:11 +0000

Gisteravond een stukje van de film Nummer 14 Johan Cruijff op tv gezien. Zag hem in 1973 met mijn vader in de City. Cruijff. Vijfenzestig, nu. Maar toen nog een jongen. Een lichaam ontworpen voor snelheid. Gezicht gesneden in de windtunnel. Spitse kin en neus, mond open, ingevallen wangen – en het haar van mijn broer.
Het beeld is bijna verdreven door dat van de rancuneuze oude man. De tragiek van het ouder worden. Maar ook de tragiek van de vorst die te veel meelopers en ja-knikkers om zich heen heeft gehad. Te weinig mensen die hem tegenspraken. ‘Zit nou niet zo slap te lullen, man.’
Je zou het hem gunnen.
En Ajax ook.
Maar nu toch liever eindigen met de jongen voor het geestesoog.
Twee jongens, beter gezegd. Of misschien toch één. De linker werd gevonden in Betondorp. De rechter in de netten van een Italiaanse trawler voor de Adriatische kust.
Victorious youth. Dat is de naam die in het Getty Museum in Malibu op het plaatje staat.

Publieke ruimte

René Snoek — Sun, 22 Apr 2012 19:08:34 +0000

Vanmiddag was het plotseling mooi voorjaarsweer. Zo onverwacht dat wij ons eerst eens op het achterhoofd krabden en toen besloten om een kijkje te nemen bij het nieuwe filmmuseum.
We waren niet de enige.
Het was er druk, erg druk. Maar mooi is het wel en de stad is een mooi gebouw en een fijne plek rijker.
Daarna met het pontje weer terug naar de stad en langs het IJ naar het Oosterdok gelopen. Ik ben blij met de IJ-oevers. Met de wijken die er zijn gekomen, de woningen, bedrijven, winkels en horeca. U hoort mij niet klagen.
We liepen langs de binnenhaven weer terug naar het CS. Dronken wat buiten op het terras van Hanneke’s boom, aan de Dijksgracht. Wipten nog even naar binnen bij de bibliotheek en gingen toen weer terug naar huis.
Het was een fijne middag, met echte voorjaarszon en wind van een serieuze havenstad.
Maar een ding begrijp ik niet en heb ik nooit begrepen: waarom zijn wij zo slecht in het ontwerpen en vormgeven van de publieke ruimte? We bedenken goede plannen en zetten mooie gebouwen neer. Maar een kade, straat, park of plein, nee, dat zit niet in ons bloed.
Misschien zijn wij simpelweg een volk van “binnen”. En als wij aan “buiten” denken, dan komen wij niet veel verder dan een stoel op straat zetten.
En dat noemen wij dan een terrasje.

Van wandelende planten en een dode hamster

René Snoek — Tue, 10 Apr 2012 19:37:03 +0000

Er zijn altijd stukjes van de tuin die niet willen wat jij wil. Stukjes met een eigen willetje. Achter in de tuin, in de schaduw van de schuur, hebben wij zo’n stukje. Tegen de schuur groeit een klimhortensia die het hele hoekje dreigt te overwoekeren. Daarvoor staat een Kirengeshoma palmata. Daar hoor je mij niet over klagen. Alles is mooi aan deze plant: de bladeren, de stengels, de bloemknoppen, tot de zaaddozen aan toe. Het is een uiterst gemakkelijke plant, een sulletje bijna, die zelfs met een plekje in de diepe schaduw tevreden is.
Naast de Kirengeshoma heb ik jaren geleden een paar exemplaren van Ligularia przewalskii geplant. Omdat die ook zo’n mooi ingesneden blad heeft. Er is iets grappigs met die plant aan de hand: hij wandelt. Doen meer planten, dat wandelen. Elk jaar verplaatsen ze zich een stukje. Steeds een paar kleine pasjes naar links of rechts. Stiekem. Als ik even niet kijk. Van het diepste schaduwplekje naar een waar zo nu en dan toch wat zonlicht valt. Of vanuit de hoek van een border langzaam aan steeds verder naar voren.
Het zijn de migranten onder de planten. En wie ben ik om ze tegen te houden en weer terug te zetten op hun plaats? Vanuit het zonnetje weer terug de schaduw in? Voel me dan net een minister die een tiener terug naar Angola stuurt.

>lees verder

Zomertijd

René Snoek — Mon, 26 Mar 2012 21:12:24 +0000

Het was niet het lauwwarme weer, de zon of het met korte mouwen koffiedrinken op ons terras dat de zomer aankondigde. Noch was het de opgeruimde tuin: de struiken gesnoeid, bladeren en stengels van vorig jaar verwijderd, de tafel en stoelen afgenomen, woesj, woesj, een bezem over de tegels. Het was zelfs niet het muisje dat, toen ons werk erop zat, tevoorschijn trippelde en met de zomer in het hoofd op zijn achterpootjes zittend de tuin rondkeek.
Nee, het was het geluid van de ijscoman, die aan het eind van de middag, toen de schaduwen langer werden, zijn xylofoon-versie van Mr. Sandman uit zijn luidspreker door de straten liet klinken. Dat blikken melodietje, dat speeldoosjes wijsje, dat kinderen uit de huizen lokte en vaders en moeders gulheid inblies. Dat kondigde de komst van de zomer aan.
Op de dag dat ook de klok gehoor gaf aan zijn hunkering naar de zomer.
Ik keek naar buiten. Naar de tuin. De uitbottende struiken. De planten die hun kopjes boven de aarde staken.
Mr. Sandman, bring me a dream.
En plotseling bracht het deuntje van Pat Ballard een ander wijsje bij me boven. Nog zo’n aanzegging van de zomer. Que temps fait-il à Paris, van Alain Romans. Dat wij beter kennen als het thema van Les vacances de monsieur Hulot.

Voorjaar

René Snoek — Sat, 10 Mar 2012 14:45:23 +0000

Zag vanmiddag het staartje van de zevende etappe van Parijs-Nice. Van Sisteron naar Nice ging het, in deze editie van de Rit naar de Zon.
Ach ja, Nice, op 10 maart 2012. Het peloton over de Promenade des Anglais. De toeschouwers in hemdsmouwen, met de hand de ogen afschermend tegen de zon. De turquoise zee die wellustig tegen het zand aanschurkt. De lange schaduwen van de renners.
Ik houd van badplaatsen in het vroege voorjaar. De sfeer die een mengeling van heimwee en verlangen is. Als dat al twee verschillende dingen zijn, natuurlijk.
Ergens, als ik mij nog maar kon herinneren waar, schreef Pavese: ‘Het enige dat mij rest van mijn jeugd is de zomer.’ Of woorden van gelijke strekking.
Daar moest ik aan denken terwijl Thomas de Gendt de etappe won.
Ach ja, Nice, op 10 maart 2012. Het was er vijftien graden en onbewolkt.
Dat u het maar weet.

Horrorwinter

René Snoek — Mon, 13 Feb 2012 19:55:40 +0000

Kon het niet laten om vandaag in de druilerige regen naar het ijs te gaan kijken. Lag er troosteloos en verlaten bij. Smeltend ijs. Als mijn moeder vroeger het vriesvak van de koelkast ontdooide, keek ik altijd toe hoe de grote brokken ijs die zij in de gootsteen gooide langzaam smolten. Soms zette ik de kraan een klein beetje open om te zien hoe het straaltje water het ijs aantastte, van kleur en structuur deed veranderen, bros maakte, uiteen deed vallen. Had daarbij altijd ondergangsvisioenen van uitstervende dinosaurussen en ineenstortende culturen.
Tsja.
De wrede fantasieën van een kind; dan ben ik toch wat milder geworden.
Even verderop zaten vogels van verschillend pluimage bijeen in een open stuk water. Eenden, zwanen, meerkoeten, smienten, waterhoentjes, ze snaterden er gezellig op los. Ik bleef even staan kijken en wist toen wat ze zeiden: ‘Het heeft toch wel wat, die saamhorigheid van zo’n ouderwetse winter, maar ik ben blij dat het erop zit.’

Stemmen (3)

René Snoek — Fri, 10 Feb 2012 18:41:10 +0000

Soms stuit je op zo’n stem. Zag hem in een gastrol in het hiphop collectief Wretch 32, maar solo vind ik hem nog veel mooier. Josh Kumra. Op zijn website mag je de track gratis downloaden. Meteen doen!

Technisch hart

René Snoek — Thu, 09 Feb 2012 14:16:19 +0000

(ANP) Een boze Johan Cruyff is vanmorgen de burelen van de Koninklijke Vereniging De Friesche Elf Steden binnengevallen. Cruyffs woede richtte zich met name op voorzitter Wiebe Wieling en zijn besluit om De Tocht voorlopig niet plaats te laten vinden.
‘Hun moeten de tocht weer teruggeven aan de schaatsers,’ aldus de voormalige stervoetballer, die overigens ontkende dat bij zijn actie harde woorden waren gevallen. ‘Ik ben niet uit op macht, maar er moet snel ingegrepen worden. Je hoopt altijd dat dat soort mensen uit zichzelf een stap opzij doen, om het zo maar te noemen. Want je ziet het steeds verder afglijden.’
Niet lang na Cruyffs entree was ook advocaat en voormalig profvoetballer Keje Molenaar ter plaatse. Hij deelde de verzamelde pers mede dat alle rayonhoofden met onmiddellijke ingang uit hun functie waren ontheven. De dagelijkse leiding binnen de Koninklijke Vereniging De Friesche Elf Steden ligt nu in handen van het zogenaamde technisch hart, bestaande uit Wim Jonk, Dennis Bergkamp en Tscheu la Ling. De eerste actie van dit illustere drietal zal bestaan uit de aanleg van een groot aantal kluunveldjes door heel Nederland.